[FIC]...HEART...2

VERSION : KIBUM & DONGHAE

 

“ฮยอคแจ เดี๋ยวเราสองคนค่อยไปกินข้าวได้ไหม”ทงแฮฉุดแขนของฮยอคแจไว้ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากห้อง ฮยอคแจหันกลับมามองหน้าเพื่อนรักที่กำชายเสื้อของเขาไว้แน่น 

“ไปทำไมทงแฮ ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเห็นนายอยากจะเข้าห้องสมุดสักครั้ง คราวนี้จะล่ะจะไปทำไม จะไปยืมหนังสือเล่มใหญ่ๆมาหนุนแทนหมอนตอนกลางวันนี้เหรอ”ฮยอคแจถามเพื่อต้องการคำตอบเล็กๆของเจ้าตัวถูกนำมาใช้ในการนวดขมับอย่างครุ่นคิด

“อะไร นายจะไปหรือไม่ไปห่ะ ฉันก็ไม่ได้บังคับอะไรนายหรอกนะ แต่ถ้านายไม่ไป พรุ่งนี้อาจมีข่าวนายขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนก็ได้ว่า ลี ฮยอคแจ นักเรียนชั้นม.ปลายปีสามตายสยองคาโรงเรียน!!”ทงแฮจีบปากจีบคอพูดอย่างน่าหมั่นไส้มากในความรู้สึกของฮยอคแจ แล้วไอ้ที่บอกว่าไม่ได้บังคับเนี่ย ตรงไหนว่ะที่บอกว่าไม่ได้บังคับ

“เอ่อ ไปก็ไป”ฮยอคแจพยักหน้าตอบตกลง มืออีกข้างคว้าตัวคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดคอไว้

“งั้นเป็นว่า ฮยอคแจ นายตกลงแล้วใช่ไหม ฉันไม่ได้บังคับเลยนะ”

“แต่ทงแฮ นายจะปล่อยให้ซองมินอยู่กับคยูฮยอนอย่างนั้นเหรอ มันอันตรายนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า นายก็รู้ว่าคยูฮยอนชอบซองมิน ถึงซองมินจะด่าจะว่าสักแค่ไหน ไอ้หมาป่าจอมถึกนั่นก็ไม่ทำอะไรซองมินหรอก เหอะ ชอบเขาแต่ดันทำเป็นแกล้งเขา ขอให้จีบซองมินไม่ติดเห๊อะ”ทงแฮร่ายยาวเป็นคำพูดอย่างกับมหากาพย์เกี่ยวกับคยูฮยอนที่ชอบซองมินแต่แกล้งทำเป็นไม่ชอบ

“งั้นโทรไปบอกคยูฮยอนก่อนจะดีไหม ว่าเราอาจไปถึงโรงอาหารช้าหน่อย”ฮยอคแจถามอีกฝ่ายที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดถึงอะไรบ้างอย่าง ก่อนที่จะนึกได้ว่าตัวเองไม่ควรถามออกไปยังจะดีเสียกว่า

“โทรไปเลยฮยอคแจ แต่ที่แน่นอน!! โทรศัพท์ที่จะใช้โทรต้องเป็นของนายนะ”

“อืม”ของกูทุกทีแหละ ฮยอคแจได้แต่บ่นในใจอย่างระอา แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาคยูฮยอนทันที

 

*-----------------------------------*

 

“เข้าใจแล้ว จะมาช้าเหรอ เดี๋ยวจะจองโต๊ะไว้ก่อนแล้วกันนะ”นิ้วยาวเรียวของคยูฮยอนกดเจ้าโทรศัพท์สีขาวที่มีสภาพยับเยินบอกให้รู้ถึงการใช้มาอย่างสมบุกสมบัน แล้วใช้สายตาสอดส่องมาหาซองมินทันที

“ใครโทรมา”คิบอมถามเพื่อนรักที่ตอนนี้ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับอะไรสักอย่าง สายตาคมกริบเหม่อมองไปข้างหน้าตามสายตาของคยูฮยอน

“ฮยอคแจโทรมาบอกว่าจะมาช้านิดหน่อย”ปากก็ตอบคิบอม แต่สายตาก็ยังคงทำหน้าที่มองหาบุคคลอีกคนต่อไปอย่างไม่ลดละ

“แล้วเขาไปไหนกัน?”

“รู้สึกว่าจะไปห้องสมุดน่ะ คิบอมอย่ามัวแต่ถามมากได้ไหม ช่วยมองหาซองมินให้หน่อยสิ”

“คงรู้หรอกนะว่าคนไหน เพื่งย้ายมานะโว้ย...ย”คิบอมที่ยังพูดไม่ทันจบ อยู่ดีๆคยูฮยอนก็ดึงเสื้อแล้วรีบพาไปที่โต๊ะตัวหนึ่งซึ่งมีผู้ชายที่ท่าทางน่ารักนั่งอยู่ก่อนแล้ว คยูฮยอนรีบเดินเข้าไปนั่งทันที โดยไม่มีใครเชิญ

“ว่าไง พี่ย้วย”หันไปเก๊กหน้ายิ้มให้กับซองมินที่มองมาที่เขาอย่างกับคนที่จะกินเลือดกินเนื้อ

“ก็ไม่ว่าไงหรอก”ซองมินเชิดหน้ามองผ่านคยูฮยอนแล้วยิ้มให้กับคนที่ตามคยูฮยอนเข้ามานั่ง

“แหม แต่พี่มานั่งตรงนี้คนเดียว กินคนเข้าไปกี่คนแล้วล่ะครับ”ตายล่ะ ปากมันไปเอง คยูฮยอนพยายามที่จะห้ามปากของตัวเองเอาไว้แต่ก็ดูเหมือนมันจะสายเกินไปแล้ว

“อืม ก็ไม่กี่คนหรอกนะ แต่ถ้านายไม่เข้ามาขัด ป่านนี้ฉันก็คงกินไปได้มากกว่านี้แล้วล่ะ เผอิญว่าคนมันหน้าตาดี คนที่เสนอตัวมาให้ก็มีมากเป็นธรรมดา”ซองมินตอบกลับพร้อมส่งรอยยิ้มที่ดูยียวนขัดกับน่าตาที่ดูน่ารักของตัวเองไปให้คยูฮยอน

อ๊าก ทำไมซองมินน่ารักอย่างนี้ <<< นี่คือเสียงของคยูฮยอนที่ไม่อาจพูดออกมาได้อย่างใจคิด

“หน้าตาแบบนี้เหรอ ที่เขาเรียกว่าหน้าตาดี แก้มย้วยๆแบบนี้นะเหรอ”คยูฮยอนยังคงว่าซองมินต่อไปโดยที่ไม่คิดจะสนใจส่วนเกินที่ชื่อคิบอมแม้แต่น้อย คิบอมนั่งเอามือท้าวค้างไว้กับโต๊ะแล้วจ้องมองรุ่นพี่ที่น่ารักอย่างซองมิน คนนี้นี่เองที่คยูฮยอนมันชอบโทรไปเล่าให้ฟังหนักหนาว่าน่ารักอย่างนู่นอย่างนี้ ตอนแรกก็นึกว่าจะน่ารักขนาดไหน พอมาเห็นกับตาตัวเองถึงได้รู้เลยว่าน่ารักมากจริงๆ

“ทำไม ก็ฉันมันคนมั่นใจหนิ ถึงฉันจะย้วยแบบนายว่า แต่วันนี้จดหมายรักก็ 3 ฉบับแล้วกัน”ซองมินยิ้มหวานแล้วชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วแล้วเอาไปตีที่แก้มของคยูฮยอน ทำให้คยูฮยอนถึงกับเพ้อเพราะความน่ารักไปชั่วขณะ แต่ไอ้จดหมายสามฉบับที่ว่าเนี่ย มันคืออะไร?

“ใคร?”คยูฮยอนถามด้วยน้ำเสียงที่ห้วนจัด แต่ซองมินกลับคิดไปว่าคยูฮยอนอิจฉาที่มีคนมาจีบตัวเอง

“เรื่องส่วนตัว หมาป่าบ้ากระหายเลือดอย่างนายไม่เกี่ยว”

“ผมมันหมาป่าบ้ากระหายเลือดยังไงห่ะ ซองมิน”

“นายก็ฉลาดนะ อยู่ตั้งห้องเอ ก็ลองบวก ลบ คูณ หาร อินทิเกรต ยกกำลังดูสิ หารสอง แล้วถอดรากที่สามออกมาสิ เผื่อจะรู้คำตอบ”ซองมินว่าคยูฮยอนกลับไป คิบอมมองคยูฮยอนแล้วหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อตอนนี้เพื่อนของเขา กำลังนั่งทำหน้าหนักอกหนักใจอยู่ ก่อนที่จะหันมาสบตากับซองมินที่มองหน้าเขาอยู่ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่ซองมิน ผม คิม คิบอมเป็นเพื่อนกับคยูฮยอน เพิ่งย้ายมาใหม่ครับ”คิบอมยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับซองมินที่ยิ้มตอบมาอย่างสดใส ทำเอาคยูฮยอนมองหน้าเขาอย่างหาเรื่องไปอีกคน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคิบอม ฉัน ลี ซองมิน อืม อย่างนายนี่มีเพื่อนคบด้วยเหรอคยูฮยอน”ตอบแนะนำตัวของคิบอมเสร็จ ซองมินก็หันหน้าไปกระแทกด่าคยูฮยอนที่กำลังนั่งกอดอกหน้าบึ้งทันที ขาเรียวยาวของคยูฮยอนที่เจ้าตัวใช้ไขว้ห้างกำลังพยายามที่จะเตะคิบอมใต้โต๊ะอย่างเอาเป็นเอาตาย ข้อหาที่บังอาจมาได้รอยยิ้มของซองมิน

“ผมก็ใช่ว่าจะเป็นคนเลวร้ายอะไรถึงขนาดกับไม่มีเพื่อนมาคบนี่ครับ อย่างผมเพื่อนออกจะเยอะแยะ”คยูฮยอนยืดอกพูดออกมาอย่างมั่นใจในตัวเอง ก่อนที่จะห่อเหี่ยวลงอย่างฉับพลันเมื่อเห็นซองมินหันไปพูดคุยกับคิบอมอย่างเป็นเรื่องเป็นราว  พระเจ้า โจคยูฮยอนอยากร้องไห้!

“คิบอม ไปช่วยพี่ถือของหน่อยสิ พี่ว่าจะไปซื้อรอฮยอคแจกับทงแฮไว้เลยน่ะ”

“ครับพี่ซองมิน เดี๋ยวผมจะไปช่วยถือ เอาเป็นว่ามื้อนี้ผมเลี้ยงเลยดีกว่า”

“จะดีเหรอ คิบอม”ซองมินถามคิบอมอย่างครุ่นคิด เพราะทั้งทงแฮและฮยอคแจเนี่ย กินข้าวกันทีอย่างกับปอบลง

“ดีสิครับพี่ วันนี้ผมเจอของถูกใจ เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”คิบอมยิ้มจนตาหยีให้กับซองมิน โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คยูฮยอนกำลังสวดส่งวิญญาณสาปแช่งตัวเองอยู่

 

*---------------------------------------*

 

//ณ ห้องสมุด//

 

“ฮยอคแจนายเจอหนังสือยังห่ะ”ทงแฮที่กำลังไล่เรียงหนังสือจากชั้นหนังสือตรงหน้าหันไปถามเพื่อนรักที่ตอนนี้กำลังช่วยหาหนังสือที่ทงแฮต้องการอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ยังเลยอ่ะ”

“เฮ้ย แต่ฉันว่าฉันเห็นแล้วละ อยู่ตรงชั้นที่ 2 เฮ้ยยไม่ใช่ ฮยอคแจ ทางซ้ายๆ มองไปตรงหน้า มุมขวาสุด นั่นละๆ”ฮยอคแจหยิบหนังสือเล่มที่ทงแฮต้องการส่งให้อีกคน ทันทีที่ได้หนังสือมาทงแฮและฮยอคแจก็รีบเดินไปที่โต๊ะเพื่อค้นหาอะไรบางอย่างที่ตัวเองอยากรู้

“ไหนลองเอา กระดาษที่นายจดออกมาสิ ทงแฮ”ทงแฮที่จดคำด่าของคิบอมใส่กระดาษไว้ รีบยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้กับฮยอคแจทันที “สงสัยจะใช้สมองส่วนเมดัลลาออบลองกาตา คิดมากกว่าสมองส่วนเซรีบรัม”ฮยอคแจทวนคำพูดของคิบอมขึ้นมา

“ฉันลองเปิดดูความหมายแล้วกันนะ”ทงแฮพลิกหน้าหาความหายอย่างรวดเร็ว “เจอแล้ว” แล้วรีบอ่านความหายถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังหาให้เพื่อนอีกคนฟัง

สมองส่วนเซรีบรัม
- เกี่ยวกับความคิด ความจำ เชาว์ปัญญา

สมองส่วนเมดัลลาออบลองกาตา
- ควบคุมการเต้นของหัวใจ
- ควบคุมการหายใจ
- ควบคุมความดันเลือด

“เอ๋ ทงแฮ คิบอมบอกว่านายใช้สมองส่วนเมดัลลาคิด แต่สมองส่วนนี้ มันไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับความคิดเลยนี่หว่า”ฮยอคแจยังคงก่งก๋ง แต่ตอนนี้ทงแฮสามารถตรัสรู้ได้แล้ว

“ไอ้เด็กหัวเกาลัดนั่น มันว่าฉันว่าไม่มีหัวคิด”ทงแฮพูดเสียงเย็น ในที่สุดฮยอคแจก็ถึงบางอ้อ กับคำพูดของคิบอมสักที

“แต่ฉันว่า ที่คิบอมพูดมันก็ถูกนะ ทงแฮ”ฮยอคแจได้ทีแหย่เพื่อนตัวเองเพื่อเป็นการแก้แค้นกลับบ้าง แต่สุดท้ายแล้วก็พลาดไปในเมื่อมันย้อนกลับมาแทงตัวเองเข้าอย่างจัง

“สงสัยคงพูดถูกจริงๆนั่นแหละ ถ้าฉันมีหัวคิดจริง ฉันคงไม่คบกับคนอย่างนายหรอกฮยอคแจ”ทงแฮเดินกลับเอาหนังสือไปคืนที่ชั้นมือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น ภายในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นเกินจะทน ไอ้เด็กนั่น มันไม่ตายดีแน่!!

 

*----------------------------------------*

 

//โรงอาหาร//

 

เสียงผู้คนเจ๊าะแจ๊ะจอแจที่อยู่ในโรงอาหาร ยิ่งรังแต่จะทำให้ทงแฮหงุดหงิด เพื่อนซี้ที่เดินขนาบข้างมาอย่างฮยอคแจยังไม่กล้าที่จะไปพูดกวนประสาทด้วยสักเท่าไร เพราะไม่ว่าเขาจะพูดอะไรออกไป ทงแฮก็สามารถหาคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่าโต้ตอบกลับมาได้เสมอ

ทงแฮที่มองซ้ายมองขวาแลหน้าเหลียวหลังเจอซองมินที่โบกไม้โบกมือให้ ก็รีบดึงฮยอคแจไปที่โต๊ะทันที

“โห ซองมินทำไมวันนี้มันเยอะอย่างนี้ละ”ทงแฮที่อารมณ์ดีเป็นปลิดทิ้งเมื่ออาหารหลากเมนูที่อยู่บนโต๊ะก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้

“อ๋อ ก็วันนี้คิบอมใจดีเลี้ยงนะสิ”ซองมินยิ้มให้กับทงแฮและฮยอคแจ แต่ปากเล็กๆนั่นก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อสบตากับคยูฮยอน

“เห๋ คิบอมนายเลี้ยงเหรอ โธ่ น่าสงสารอาหารเยอะออกขนาดนี้ พวกฉันละเกรงใจ๊ เกรงใจ แต่ก็กลัวจะเสียน้ำใจของนาย เอาเป็นว่าจะกินให้หมดละกัน”ทงแฮฉีกยิ้มหวานให้กับคิบอม แต่ภายในใจนั่นเล่ากลับเต็มไปด้วยคำว่าแก้แค้น

“เผอิญว่าเงินบ้านผมก็เหลือใช้ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ”คิบอมยิ้มจนตาหยีกลับไปให้ทงแฮอีกรอบ แค่ดูก็รู้ว่าภายในใจของทงแฮตอนนี้เป็นยังไง  คิบอมมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา จะว่าน่ารักก็น่ารักตามที่คยูฮยอนบอกอยู่หรอก แต่ไอ้นิสัยก่ากั๋นนั่น เอามาจากไหนหนักหนากันนะ

ถึงตอนนี้ทงแฮไม่ค่อยจะสนใจกับคิบอมเท่าไร ก็อาหารที่อยู่บนโต๊ะมันน่าสนใจกว่าไอ้เด็กหัวเกาลัดมากกว่าหนิมือเรียวสวยของเจ้าตัวถูกใช้ให้เป็นประโยชน์ในการหยิบชิ้นอาหารเข้าปากทันที เมื่อทงแฮเป็นคนเริ่มคนอื่นๆก็ไม่รอช้าในการลังเลที่จะกินอาหารอีกต่อไป

คยูฮยอนลอบมองสงครามอาหารข้างหน้าอย่างปลงๆแล้วเหล่ตาไปหาคิบอมที่ดูจะตกใจกับอาการปอบลงไม่น้อย

ทงแฮที่ตอนนี้มือนึงกำลังคีบตะเกียบส่งเส้นราเมนเข้าปากบางๆเคี้ยวตุ๊ยๆ มืออีกข้างก็ยังทำหน้าที่เป็นเพื่อนอันแสนดีคอยจิ๊กชิ้นเกี๊ยวซ่าจากจานตรงหน้าของซองมินมาแอบไว้ในจานของตัวเอง

ฮยอคแจที่ดูภายนอกเหมือนจะไม่มีพิษภัย แต่เวลากินนี่ช่าง!? ดูโหดอย่างกับลิงอารมณ์เปลี่ยว? เมื่อกี้เขากำลังจะคีบหมูทอดไปให้ซองมิน แต่ก็กลับโดนฮยอคแจขโมยกินไปต่อหน้าต่อตา แถมยังหันมาทำหน้าเอ๋อนั่นขู่ด้วย

ซองมินดูท่าจะเป็นคนที่ดูเรียบร้อยที่สุดแล้วละใน 3 คนนี้ แต่กระนั้น คนตัวเล็กก็ยังคงตักอาหารเข้าปากด้วยอัตราเร็ว 20คำ ต่อ นาที แหม คนๆนี้ช่างหน้าจับเอาไปทดลองด้วยหัวใจจริงๆ

คิบอมมองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งๆ สบตากับคยูฮยอนที่ดูจะปลงตกกับเรื่องนี้ซะแล้ว ก็ทำให้จิตใจดูจะสดใสขึ้นมานิดหน่อย  บอกเขาหน่อยเถอะ ว่าตอนนี้เขาไม่ได้มานั่งอยู่ในดงปอบ

“โอ้ย อิ่มจังตังค์อยู่ครบ”ฮยอคแจยิ้มร่าเมื่อได้อาหารถูกปากแถมตังค์ก็ไม่ต้องเสียสักแดงเดียว ก่อนที่จะหันไปยิ้มขอบคุณคิบอมด้วยความจริงใจ

“อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ อิ่มจังตังค์อยู่ครบ ปะโล๊ะๆปะโล๊ะโป๊ะชึ่ง”ทงแฮเริ่มเอาตะเกียบมาเคาะจานแล้วร้องเพลงด้วยทำนองที่แต่งเองออกมาสดๆร้อนๆ

“ท่าทาง จะไม่รู้จักมารยาทบนโต๊ะอาหารนะครับเนี่ย”คิบอมพูดกับทงแฮที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน ทำเอาทงแฮที่อารมณ์ดีอยู่ จี๊ดเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

“......”ทงแฮไม่ตอบโต้อะไร แต่กลับยิ้มกว้างให้คิบอมเข้าไปอีก ยิ้มที่ดูน่ากลัวจนทำเอาคนรอบข้างขนลุก เพราะกลัวว่าทงแฮจะทำอะไรแผลงๆอีก

 

เอิ๊กกกกกกกกกกก

 

นั่นไงละยังไม่ทันขาดคำ ทงแฮก็เรอออกมาเสียงดัง จนทุกคนที่อยู่ในละแวกโต๊ะแถวนั้นหันมามอง

“แหม! คิบอมนายเรอออกมาแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย” ลุกขึ้นเอื้อมมือไปตบไหล่คนตรงหน้าป้าบๆ “มันไม่เหมาะเลยนะคิบอม ท่าทางนายจะไม่รู้จักมารยาทบนโต๊ะอาหารนะ”ยิ้มหวานให้คิบอมอีกรอบ ทำเอาคิบอมถึงกับรับมือไม่ถูกที่โดนแก้แค้นกลับด้วยวิธีแบบนี้

“คือว่า..”ยังไม่ทันที่จะได้พูดแก้ตัวออกไป ทงแฮก็ดันชิงพูดก่อน

“นายไม่ต้องอายหรอก มันเป็นเรื่องธรรมชาตินะ นี่ทุกคนหันกลับไปได้แล้ว! คิบอมเขาอายไม่เห็นเหรอ แค่นี้เองมองกันอยู่ได้”ท่าทางที่พูดดูเหมือนจะเป็นคนดีนะ แต่การกระทำที่แสดงกับคิบอมมันคงละเรื่องเลยจริงๆ

ฮยอคแจกับคยูฮยอนหันกลับไปมองที่ซองมินบ้าง หวังว่าซองมินคงไม่ได้สืบทอด ทายาทอสูรจากทงแฮมานะ!!

คิบอมที่ทนไม่ไหวลุกออกจากเก้าอี้ตัวสีแดงที่นั่งอยู่ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าเดินสาวเท้าอ้อมไปตรงตำแหน่งที่ทงแฮกำลังนั่งอยู่ คนในโต๊ะกำลังลุ้นด้วยหัวใจระทึก คิบอมหยุดอยู่ข้างหลังของทงแฮ ก่อนที่ใบหน้าบูดบึ้งนั้นจะคลี่ยิ้มออกเล็กๆแบบเจ้าเหล่แล้วก้มลงกระซิบข้างๆใบหูของทงแฮ

“ต้อนรับผมอบอุ่นจังเลยนะครับ ต่อไปผมต้องหาเรื่องมาตอบแทนพี่บ้างแล้วละสิ”คิบอมยิ้มให้กับทุกคนในโต๊ะ แล้วกวาดสายตามาส่งยิ้มให้ทงแฮเป็นคนสุดท้าย ทงแฮได้แต่มองตามแผ่นหลังของคิบอมที่เดินออกไปอย่างเสียวสันหลัง ริมฝีปากเล็กขบเม้มแน่นอย่างครุ่นคิด

“ระวังไว้นะทงแฮ ไอ้คิบอม มันดื้อเงียบ”คยูฮยอนกล่าวเตือนอย่างคนอารมณ์ดี

“ช่างสิ คิดเหรอว่าคนอย่างฉันจะกลัว! โธ่เอ้ย”ทงแฮพูดขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก อย่างคิบอมจะมีปัญญาทำอะไรคนอย่างเขา ไม่มีทางซะหรอก

“ทงแฮ แค่เรื่องวิ่งชน นายทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอไง ชอบแกล้งคนอื่นจริงเชียว”

“โห ซองมิน ก็คนมันไม่ถูกชะตานี่น่า คนอะไร๊ ยิ้มก็ไม่ชอบยิ้ม แต่พอยิ้มทีอย่างกับมีซาตานเข้ามาสิง ขนลุก”

“นายเพิ่งรู้จักคิบอมวันเดียวเองนะทงแฮ ถ้าเผื่อว่ารู้จักกันไปนานๆกว่านี้ คิบอมอาจจะมีอะไรดีที่นายไม่รู้ก็ได้”ฮยอคแจที่กำลังนั่งคิดวิเคราะห์เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ไม่อยากรู้หรอก!”

“เอ่อ ขอโทษนะครับ พี่ซองมิน ช่วยไปที่หลังโรงเรียนกับผมก่อนได้ไหมครับ”คนที่มายุติสงครามเย็นคือเด็กปีหนึ่งที่เข้ามาเรียกซองมินด้วยท่าทางเจี๊ยมเจี๋ยม ทำเอาคยูฮยอนที่กำลังอารมณ์ดีเพราะได้มองหน้าซองมินต้องเปลี่ยนโหมดอารมณ์ทันที

“ได้สิ” ยิ้มหวานให้กับรุ่นร้องคนนั้น “เดี๋ยวฉันมานะ” บอกสั้นๆกับเพื่อนทั้งกลุ่ม ร่างเล็กลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วสาวเท้าตามรุ่นน้องไปในทิศทางที่อีกฝ่ายบอกกล่าว

“สารภาพรักแน่ๆเลย จะทำยังไงดีล่ะ”คยูฮยอนถึงกับกุมขมับ เมื่อคิดได้ถึงสาเหตุที่มีคนมาตามซองมิน

“จะทำยังไงละ ก็ตามไปดูน่ะสิ”ฮยอคแจรีบแนะนำเพื่อนรุ่นน้อง ที่กำลังคิดไม่ตก

“รู้สึกพวกนายสองคนจะชอบจริงๆเลยนะเรื่องแบบนี้”คยูฮยอนมองเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังทำตาเป็นประกายเพราะได้เจอเรื่องสนุกๆ

“แน่นอน เรื่องของชาวบ้านคืองานของเรา จริงไหมฮยอคแจ”อีกฝ่ายพยักเพยิดรับคำของทงแฮด้วยรอยยิ้มกว้าง

“นายจะนั่งเอ๋อ อีกนานไหมคยูฮยอน รีบตามไปก่อนเร็วเข้า”

 

*------------------------------------*

 

 TO BE CON...

 

TALK....

ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรทำ เอาฟิคมาแปะเพราะอยากอัพ วะฮ่าฮ่า
แต่ความจริงแล้วชีวิตตอนนี้วื่นวือมากมาย TAT
เหนื่อยเนอะ!! ห้องเค้ากำลังจะแตก!!!!
ทำไมแต่ละคนมันถึงได้เห็นแก่ตัวก็ได้ขนาดนี้

ถึงบีม
ชั้นเหนื่อยฟร่ะ!! พรุ่งนี้ไม่รายงานได้ม่ะ เอาคนอื่นไปรายงานเลยนะ
ภาษาอังกฤษชั้นยิ่งเน่าหนอนแบบสุดกู่ แล้วยังให้รายงานอีก
เบื่อห้องด้วย อะไรมันจะไม่สามัคคีกันได้ขนาดนี้

 

 

edit @ 28 Dec 2007 00:46:32 by namxxx [kihae lover]