Title:BROTHERXBROTHER
Author: namxxx
Type: PG
Main Paring: Kibum x Donghae
Warning: ยาวโคตรๆเลยคะ T^T
“ทงแฮ ไปปลุกน้องให้แม่สิลูก ดูสิป่านนี้ยังไม่ตื่นเลย”คุณแม่คนสวยที่ง่วนกับการทำกับข้าวอยู่ในครัวหันไปสั่งลูกชายคนโตที่นั่งประดิดประดอยจัดดอกไม้ที่เพิ่งไปเก็บจากสวนหน้าบ้านในตอนเช้า ใบหน้าเรียวของร่างบางที่ติดออกจะหวานพยักหน้าตอบรับ มือคู่สวยละจากกรรไกรตัดกิ่งที่กำลังเล็มไปตามก้านของดอกกุกลาบสีแดงดอกใหญ่ แล้วลุกเดินไปตามทิศทางที่สมองสั่งการทันที
*----------------------------*
ร่างบางที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องของน้องชาย ภายในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นของสีน้ำมัน ภาพจากสีมือเจ้าของห้องแขวนระเกะระกระไปทั่ว ฝีมือที่ทงแฮต้องยกนิ้วชื่นชมในความสามารถที่เจ้าตัวไม่อาจจะทำได้ ภาพที่ดูเหมือนมีชีวิตเพราะคนที่วาด วาดด้วยความเอาใจใส่
ทงแฮสาวเท้าไปที่เตียงนอนสีฟ้า ภายใต้ผ้าห่มผืนหนามีใครคนหนึ่งที่กำลังคู้ตัวนอนหลับสนิทอยู่
“คิบอม ตื่นเร็วเข้า”ทงแฮฟาดมือของตัวเองไปที่ร่างหนาของคนใต้ผ้าห่ม พร้อมกับส่งเสียงใสเป็นการบังคับให้คนที่นอนอยู่ต้องตื่นขึ้น
“หืมม อีก 5 นาทีนะ”คิบอมที่งัวเงียจากการตีของคนตรงหน้า เปิดผ้าห่มโผล่หน้าออกมาแล้วทำหน้าอ้อน เพื่อเป็นการขอเวลาที่จะนอนต่อ
“ไม่ได้! คิบอม ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้”ทงแฮก้าวขึ้นไปบนเตียงนอนขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับกับการนอนเพียงคนเดียว มือของร่างบางควานเข้าไปในผ้าห่มเพื่อจับมือของอีกคนไว้แล้วฉุดให้คิบอมลุกขึ้นมา แต่ด้วยความแตกต่างที่ไม่ได้สมดุลของร่างกายทั้งสองคน ทงแฮทำได้เพียงแต่ยกคิบอมขึ้นมาห่างจากหมอนแค่ไม่กี่เซนเท่านั้น
“ก็บอกแล้วไงครับว่าขอนอนต่ออีก 5 นาที”คิบอมหรี่ตาขึ้นมามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ขึ้นสีเรื่อเพราะความเหนื่อย ปากบางรูปกระจับเผยอออกมาเพื่อหายใจรับเอาออกซิเจนเข้าไปในปอด คิบอมยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย แล้วจับมือของทงแฮเพื่อฉุดร่างบางให้ล้มลงมา
“โอ๊ย ทำอะไรห่ะคิบอม!”ทงแฮที่เสียหลักล้มลงมานอนข้างคิบอม หันมาถลึงตาใส่ให้คนข้างกายที่กำลังหัวเราะเบาๆ มือเล็กยกขึ้นตีเข้าไปที่ท่อนแขนของคิบอมเป็นการใหญ่ แต่อีกคนก็ไม่มีอาการท่าทีเจ็บปวดอะไรแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับยิ้มกว้างและหัวเราะออกมายกใหญ่ จนทงแฮต้องว๊ากขึ้นมาอีกรอบ “หัวเราะอะไร”
“ก็ไม่มีนี่ครับ แค่อยากจะทำแบบนี้”พูดจบคิบอมก็รวบตัวของทงแฮเข้ามากอด ใบหน้าที่ประดับประดาไปด้วยรอยยิ้มซุกลงไปที่อกบางๆของอีกคน ทำเอาหน้าอีกคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกับการจู่โจมแบบกะทันหันต้องผวากอดตอบคิบอมด้วยความตกใจ
“นายนี่บ้าจริงเลย”เสียงใสบ่นอุบอิบออกมาเบาๆ คิบอมที่เปลี่ยนใจจากการซุกอกบางๆเงยหน้าขึ้นมามองหน้าทงแฮที่ขึ้นสีเรื่อ ซึ่งเขามั่นใจว่าไม่ได้เกิดอาการเหนื่อยเมื่อสักครู่แน่ๆ
“พี่ครับ Morning kiss สำหรับเช้านี้ล่ะ”คิบอมหลับตาลงแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทงแฮให้มากขึ้น ใบหน้าที่กำลังหลับตาพริ้มทำให้ทงแฮอดที่จะประทับริมฝีปากของตัวเองลงไปที่ริมฝีปากของอีกคนไม่ได้
แต่ไม่ไวไปเกินกว่าคิบอม มือที่เจ้าตัวเพิ่งละออกจากเอวร่างบางรี่ขึ้นไปประคองใบหน้าของทงแฮ มือใหญ่กดท้ายทอยของคนที่กำลังละจูบออกให้กลับเข้ามารับสัมผัสเดิมที่แนบแน่นมากยิ่งขึ้น
จูบที่เหมือนเป็นการแสดงความรักที่ทั้งสองคนมีให้กัน
จูบที่เกิดขึ้นแม้ทั้งสองคนจะรู้ว่ามันไม่ถูกต้องก็ตามที....
คิบอมละจูบออกมา พร้อมกับกดริมฝีปากไปที่แก้มใสของทงแฮอีกครั้ง “พี่ครับ ผมรักพี่นะ” คิบอมเอ่ยปากบอกไปอย่างที่เจ้าตัวชอบบอกเป็นประจำทุกวัน มือที่ซุกซนเริ่มเข้าไปเกาะเกี่ยวเอวบ้างอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าที่แนบลงไปที่อกของทงแฮ
“ฉันก็รักนายนะ คิบอม”ทงแฮหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนกับความรู้สึกที่ถาโถมประดังประเดเข้ามา แขนเล็กๆกอดตอบน้องชายตัวดี ใบหน้าหวานก้มลงไปบนกลุ่มผมสีดำแล้วถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า คิบอมที่รับรู้ถึงความคิดของทงแฮกอดกระชับอีกฝ่ายให้แนบแน่นมากยิ่งขึ้น เป็นการปลอบประโลมแทนคำพูด
นี่มันผิดสินะ?
พี่กับน้องที่รักกัน.........
ความรักที่ผิดศีลธรรมอย่างนี้.......
และพวกเขาควรจะทำอย่างไรกับมันดี...............
.
.
.
“อะไรนะครับแม่ นี่ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม”คิบอมที่เงยหน้าขึ้นมาจากอาหารเช้าด้วยสีหน้าตกใจทำเอาผู้เป็นแม่ต้องหัวเราะออกมากับหน้าเหวอๆของลูกชาย
“แม่พูดไม่ผิดหรอก คิบอม ลูกมีพี่ชายจ๊ะ”ผู้เป็นแม่ยังคงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มหากภายในใจแล้วเต็มไปด้วยความหม่นหมอง อาการแบบนี้ไม่เคยรอดพ้นสายตาของคิบอม คิบอมจึงจับมือของมารดามารวบเอาไว้เพื่อเป็นการปลอบใจ
“พอแม่คลอดลูกออกมา แม่ก็หย่ากับพ่อของลูกทันที พี่ชายของลูกก็เลยต้องไปอยู่กับพ่อน่ะ”
“แต่...ตั้งแต่ผมโตขึ้นมาจนอายุ 19 ปี แม่บอกผมว่าพ่อประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปแล้วหนิครับ”คิบอมจ้องแม่ของเขาอย่างไม่วางตา เพื่อรอฟังคำพูดต่อไป
“คิบอม แม่ขอโทษนะลูกที่แม่โกหกลูกมาตลอด” คุณนายคิมสะอื้นเสียงเบา ก่อนที่จะโผเข้ากอดลูกชายตัวเอง “พ่อของลูก เพิ่งจะเสียชีวิตวันนี้ ฮึก คิบอม แม่ขอโทษ”คิบอมทำอะไรไม่ถูกได้แต่กอดปลอบแม่ของตัวเองอยู่อย่างนั้น รอจนกระทั่งแม่ของเขาพร้อมที่จะเล่าเรื่องต่อไป
“ผมไม่โทษแม่หรอกครับ”คิบอมยิ้มให้คุณนายคิมอย่างอ่อนโยน มือของตัวเองก็ทำหน้าที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายของแม่
“พรุ่งนี้แม่จะพาคิบอมไปงานศพพ่อ แล้วแม่จะรับพี่ชายของลูกมาอยู่ด้วย ลูกจะว่าอะไรแม่ไหมจ๊ะ”คิบอมส่ายหน้าทันทีที่แม่ของเขาถามจบ พ่อของเขา คนที่มีส่วนให้เขากำเนิดขึ้นมาเป็นคนอย่างไรกันนะ แล้วพี่ชายของเขาล่ะจะมีหน้าตาและนิสัยอย่างไร
“แม่ครับ พี่ชายของผมชื่ออะไรกันครับ”
“ทงแฮจ๊ะ พี่ของลูก ชื่อ ลี ทงแฮ”
.
.
.
คิบอมที่อยู่ในชุดสูทสีดำขยับตัวเพื่อลดความเมื่อยขบที่เกิดมาจากการขับรถเป็นเวลานาน แล้วรีบเดินไปประคองคุณนายคิมที่ตอนนี้ปรากฏใบหน้าที่โศกเศร้าออกมาอย่างชัดเจน ทั้งสองคนมองไปรอบๆบริเวณที่จะใช้เป็นสถานที่ฝังร่างของบุคคลที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีและพ่อ
“ขอโทษนะครับ พวกคุณสองคน เอ่อ ใช้ภรรยาและลูกคนเล็กของคุณลุงฮีวอนหรือเปล่าครับ”เด็กหนุ่มร่างสูงที่พอจะคาดคะเนได้ว่าอายุประมาณคิบอม เดินเข้ามาทักอย่างรู้หน้าที่
“ใช่จ๊ะ แล้วคือว่า....”
“ผมเป็นเพื่อนของทงแฮน่ะครับ โจ คยูฮยอนครับ”คยูฮยอนรีบกล่าวคำแนะนำตนเอง แล้วจัดแจงพาสองแม่ลูกไปในบริเวณที่จัดเตรียมไว้สำหรับแขก
“แล้วไหนล่ะจ๊ะ ทงแฮ”คุณนายคิมรั้งเสื้อของคยูฮยอนไว้พร้อมทั้งกล่าวถึงลูกชายอีกคนนึงที่ไม่เคยพบหน้ากันมาเลยตลอด 19 ปีที่ผ่านมา
“อยู่ตรงนั้นน่ะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปต้อนรับแขกก่อนนะครับ”คิบอมเบือนหน้าไปตามทิศทางที่คยูฮยอนชี้ ก่อนที่จะพบเข้ากับ คนตัวเล็กรูปร่างบางที่กำลังนั่งกำมือข้อตัวเองแน่น
รีมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเพื่อกลั้นสะอื้น ดวงตาคู่สวยที่ปริ่มไปด้วยน้ำตา เมื่อใดที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา เมื่อนั้นเจ้าตัวก็จะรีบเช็ดมันออกเพื่อที่จะไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอนั้น
ดวงหน้าใสของทงแฮเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่กำลังจดจ้องมองมาที่ตัวเอง ทงแฮจ้องมองกลับไปที่สายตาคมคู่นั้น ก่อนที่จะหลบสายตาจ้องมองลงไปที่พื้นหญ้าเหมือนเดิม ก่อนที่สักพักจะรู้สึกถึงคนที่มายืนอยู่ตรงหน้าของตัวเอง
“ถ้าอยากจะร้องทำไมไม่ร้องออกมาละครับ”คิบอมย่อตัวนั่งลงที่ข้างหน้าของทงแฮ มือทั้งสองข้างของเขาทาบทับลงไปยังมือที่กำแน่นของอีกฝ่าย ทงแฮมองคิบอมด้วยสายตาที่มีแต่คำถาม “ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะครับ เก็บเอาไว้คนเดียวก็มีแต่จะเพิ่มความเจ็บปวดให้กับตัวเองนะครับ”
แม้จะไม่ใช่คำปลอบที่ดูอ่อนโยนสักเท่าไร แต่กลับทำให้คนตัวเล็กรู้สึกตื้นตันได้อย่างน่าประหลาด ทงแฮโผเข้าไปหาคิบอมที่ทำหน้าเหรอหราแล้วร้องไห้ออกมา เสียงสะอื้นที่เจ็บปวดทำให้คิบอมต้องลูบหัวเบาๆเพื่อเป็นการปลอบโยน
ทงแฮไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ซบไหล่ของคิบอมไปนานเท่าไร เขาเพิ่งจะมารู้สึกตัวก็ตอนที่คยูฮยอนส่งเสียงเรียกเขานั่นแหละ
“เอ่อ ฉันขอโทษนะ”บอกขอโทษกับคิบอมด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก คราบน้ำตาที่ยังติดแก้มใสๆ ทำให้คิบอมอดใจไม่ไหวที่จะต้องยื่นมือไปเกลี่ยออกให้
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่..”คิบอมยื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้กับทงแฮที่ขมวดคิ้มติดกันจนเป็นเส้นตรง “ผม คิม คิบอม น้องของพี่ไงละครับ”
“นาย......”ยังไม่ทันที่ทงแฮจะเอ่ยปากพูดอะไร คยูฮยอนก็เดินเข้ามาซะก่อน
“ทงแฮ มานี่นายต้องไปเตรียมตัวแล้วนะ”คยูฮยอนรีบลากทงแฮออกไป ก่อนที่จะหันหน้ากลับมาบอกคิบอม “ฉันขอตัวพี่ชายนายไปก่อน แล้วค่อยเจอกัน”
ตลอดเวลาในระหว่างการทำพิธีการนั้น คิบอมได้แต่มองตามทงแฮอย่างไม่วางตา พี่ชายของเขางั้นเหรอ? แต่ทำไมดูท่าทางแล้วน่าจะเหมาะกับการเป็นน้องชายของเขามากกว่า สายตาของทงแฮที่สื่อความเข็มแข็งและไม่ยอมใครอยู่ในทีทำให้เขารู้สึกชื่นชมเป็นอย่างมาก
“คิบอม ถ้าเสร็จพิธีการเมื่อไร พาแม่ไปหาทงแฮด้วยนะลูก”คุณนายคิมหันมาบอกกับคิบอมด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย ถึงแม้ว่าจะหย่าร้างกับสามีคนนี้ไปนานแล้วแต่ความรู้สึกดีเมื่อครั้งก่อนก็คอยมาย้ำเตือนเสมอ คิดถึง คิดถึงลูกชายคนโตที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปี
“ครับแม่”คิบอมยังคงจ้องไปในทิศทางเดิม ทงแฮที่ตอนนี้ร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆโดยมีเพื่อนสนิทที่ชื่อคยูฮยอนคอยกอดปลอบไว้
ถ้าแม้ตอนนี้ เขาสามารถย้อนเวลากลับไปได้ ไม่ว่ายังไง เขาก็ยังคงอยากที่จะพบกับทงแฮ แม้ว่ามันจะเป็นการทำผิดต่อใครอีกหลายคนก็ตามที
.
.
.
.
“ทงแฮ นี่คือห้องนอนของลูกนะ ทำตัวตามสบายเถอะ ไม่ต้องเกร็งนะ ยังไงเราก็เป็นแม่ลูกกัน”ยุนนาจับมือทงแฮให้ตามเข้าไปในห้องที่ได้จัดเตรียมไว้ให้ ห้องขนาดกำลังพอดีจัดแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ดูสะอาดตาทำให้ทงแฮรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ลมเย็นๆที่พัดผ่านเข้ามาตามช่องทางที่ถูกเปิดไว้ เหมือนจะช่วยนำพาเอาความเศร้าออกไปได้เล็กน้อย
“ขอบคุณนะครับ”หันไปบอกกับแม่ที่เขาไม่เคยเจอมาตลอดเวลา 19 ปี ความรู้สึกที่มีแม่คอยมาห่วงใยมันเป็นความรู้สึกอย่างนี้เองสินะ
“อย่าคิดมากนะลูก เราร้องไห้ไปพ่อเขาจะเป็นห่วงเปล่าๆวันนี้พักผ่อนเถอะนะ แม่ไม่รบกวนแล้วล่ะ ส่วนกระเป๋าเดี๋ยวคิบอม เขาคงจะยกขึ้นมาให้เองล่ะจ่ะ”บอกกับทงแฮอย่างห่วงใย ก่อนที่จะหอมแก้มลูกชายคนโตที่ตั้งแต่วันนี้จะกลายมาเป็นสมาชิกคนใหม่ของบ้านหลังนี้ แล้วเดินออกจากห้องไป
ทงแฮล้มตัวลงไปนอนบนเตียงที่ทั้งกว้างและอบอุ่น น้ำตาที่เจ้าตัวกักเก็บไว้ทั้งวัน ถูกปล่อยให้ไหลลงมาอย่างช้าๆจากที่ร้องไห้อย่างเงียบๆก็ต้องร้องออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นของทงแฮดังก้องไปทั้งห้อง จนทำให้คนที่กำลังจะเคาะประตูเข้าไปถึงกับชะงัก คิบอมยืนอยู่ที่หน้าประตูชั่งใจอยู่นานว่าจะทำอย่างไร จนในที่สุดก็ตัดสินใจได้
//ก๊อกๆๆ//
“พี่ครับ ผมเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาให้ครับ”
“ขอบใจมากนะคิบอม วางไว้หน้าประตูนั่นแหละ เดี๋ยวฉันออกไปเอาเอง”เสียงที่ขึ้นจมูกเพราะการร้องไห้อย่างหนักตอบกลับมา แต่คิบอมไม่คิดที่จะฟังเสียงสั่งของทงแฮ เขานั่งลงที่หน้าประตูแล้วกำหูกระเป๋าเสื้อผ้าของอีกคนไว้แน่น เขาจะรอ รอ จนกว่าทงแฮจะเดินออกมาเอากระเป๋า
//แกร๊ก//
เสียงประตูที่เปิดออกมาไม่สามารถที่จะปลุกคิบอมที่เผลอหลับคากระเป๋าเสื้อผ้าของทงแฮได้ ทงแฮจ้องมองน้องชายคนใหม่ของตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่หากเขาไม่คิดที่จะเข้าข้างตัวเองเกินไป เขาคิดว่า คิบอมเป็นห่วงเขา ทงแฮนั่งลงข้างๆคิบอม มือทั้งสองข้างจับแขนของคิบอมมาเขย่าเพื่อหวังที่จะปลุกให้คิบอมตื่น
“คิบอม ตื่นเถอะ นายมานอนอะไรตรงนี้!”
“ก็รอพี่ไงล่ะ”คิบอมงัวเงียขึ้นมา มือข้างซ้ายขยี้ตาตัวเองให้หลุดออกจากความง่วง มือขวาก็ยันตัวเองลุกขึ้นแล้วจับกระเป๋าจะยกเข้าไปในห้องให้ทงแฮ
“นายไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันยกเข้าไปเอง”ทงแฮรีบกุลีกุจอไปยกกระเป๋าของตัวเอง แต่อีกฝ่ายยอมซะที่ไหนล่ะ คิบอมเบี่ยงกระเป๋าออกห่างทันทีที่ทงแฮจะเข้ามาจับ แล้วรีบยกกระเป๋าวิ่งเข้าไปในห้องทันที
“พี่อย่าดื้อสิ ผมยกให้ได้สบายๆ”คิบอมหันมายิ้มตาหยีให้กับทงแฮ อีกฝ่ายได้แต่บ่นอุบอิบเบาๆ แต่ก็ไม่รอดพ้นหูของคิบอมที่จับใจความได้ประมาณว่า เขาคือคนที่ดื้อต่างหาก คิบอมหัวเราะให้อีกฝ่าย มือของเขายกขึ้นไปลูบที่แก้มของทงแฮเบาๆ “ถ้าพี่ยังอยากร้องไห้ก็มาร้องกับผมได้นะครับ”
ทงแฮช้อนตาขึ้นมามองคิบอมที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ ใบหน้าขาวใสจ้องมองตาแป๊วกลับไปที่คิบอม ก่อนที่จะคลี่ยิ้มสวยออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวันให้กับคิบอม
“ขอบใจนายมากนะ แต่ฉันไม่เป็นอะไรแล้วละ” ร่างบางล้มตัวลงนอนที่บนเตียงของตัวเอง มือเล็กๆชูกำปั้นขึ้นมาโชว์คิบอม “ฉันนะเข็มแข็งจะตาย เจ้าน้องชาย”
“งั้นพี่ก็พักผ่อนซะนะครับ ผมไม่รบกวนพี่แล้ว”ทงแฮพยักหน้ารับ แล้วพูดอีกคำขึ้นมาทำเอาคิบอมถึงกับยิ้มกว้าง
“ฝันดีนะคิบอม”
“ครับ พี่ก็เหมือนกันนะ”คิบอมปิดประตูห้องนอนของทงแฮอย่างเร่งรีบ
กลัว
กลัวว่าเจ้าของห้องจะจับได้ว่าเขาใจเต้นแรงแค่ไหนกับรอยยิ้มที่ดูสดใสเมื่อครู่นั้น
บางทีการอยู่ใกล้กันมากเกินไปอาจจะทำให้เขายิ่งต้อง ถลำลึก........
.
.
.
“คิม คิบอม นายมาทำอะไรกับต้นไม้ของฉัน”เสียงตะโกนโวยวายจากข้างล่าง ทำให้คิบอมที่กำลังมีสมาธิอยู่กับการวาดรูปต้นไม้ข้างหน้า มีอันต้องกระจัดกระจายหายไป ริมฝีปากของคนที่ถูกเรียก ยกขึ้นยิ้มเล็กน้อยตามแบบฉบับของเจ้าตัว มือทั้ง 2 ข้างวาดสิ่งอำนวยความสะดวกในการวาดรูปลง แล้วเดินไปที่ระเบียงตามต้นเสียงที่ร้องเรียก
“เรียกผมทำไมครับคุณพี่ชาย”คิบอมที่ยืนท้าวราวระเบียง ส่งยิ้มไปให้ทงแฮที่ตอนนี้กำลังฮึดฮัดได้ที่ มือบางชี้มาที่หน้าของคิบอม อย่างหาเรื่อง
“นายเอา แจ๊คกับโรสของฉันไปไว้ที่ไหนฮึ”
“อะไรคือ แจ๊คกับโรส ละครับพี่”คิบอมถามกลับอย่างงงๆ ที่เขาเอามาก็มีแค่กระถางต้นไม้ที่กำลังปลูกต้นกุหลาบเองนะ
“ก็ไอ้กระถางต้นไม้ที่มันอยู่ตรงนี้ไง นายเอามันไปแน่ๆคิบอม”คนตัวเล็กยังคงโวยวายไม่หยุด ใบหน้าที่กำลังแดงก่ำเนื่องจากความโกรธของเจ้าตัว ทำให้น่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย
“พี่หมายถึงไอ้เจ้านี่ หรือเปล่าครับ”คิบอมเดินไปหยิบเจ้ากระถางต้นไม้เล็กๆที่เขาใช้เป็นแบบวาดภาพมาให้ทงแฮดู มือหนาแกว่งกระถางต้นไม้อย่างไม่กลัวว่ามันจะตกลงไป ทำเอาอีกคนต้องรีบห้ามทันที
“คิบอม!! นายอย่ามาแกว่งแจ๊คของฉันแบบนั้นเซ่ะ เดี๋ยวหลุดมือนะ”
“อะไรนะครับพี่ กระถางอันนี้ชื่อแจ๊คเหรอครับ”คิบอมหัวเราะจนตาหยีกับชื่อของกระถางต้นไม้ที่ทงแฮเป็นคนตั้ง
“ใช่ ทำไม ฉันจะตั้งชื่อให้ของๆฉันไม่ได้เหรอไง ก็นั่นมันกระถางดอกกุหลาบ ดอกกุหลาบ ภาษาอังกฤษก็ อ่านออกเสียงว่า ROSE เพราะฉนั้นถ้าอยากให้กระถางมีชื่อเข้าคู่กัน มันก็ต้องเป็นแจ๊คสิ”ทงแฮอธิบายไปเรื่องตามภาษาของคนพูดมากที่เป็นปกติ แต่ก็ต้องมาหน้าบึ้งเมื่อเห็นไอ้คนเจ้าปัญหาหัวเราะจนตัวโยน
“ผมก็เป็นของๆพี่ ทำไมพี่ไม่ตั้งชื่อให้ผมบ้างละครับ”คำถามของคิบอมเล่นเอาทงแฮอ้าปากค้างกับความขี้เล่น คนถูกถามกระแอมไอเบาๆเป็นการกลบเกลื่อนความเขินที่เข้ามาจู่โจม
“ก็..ก็..ชื่อคิบอมไปก็ดีแล้วนี่นา อย่ามาถามฉันแบบนี้นะ”เมื่ออาการกลบเกลื่อนเมื่อสักครู่ไม่ได้ช่วยอะไรให้มันดีขึ้น ทงแฮจึงยกมือทั้ง 2 ข้างขึ้นปิดหน้าเพื่อปิดบังสีหน้าของตัวเองมันซะเลย
คิบอมหัวเราะเมื่อเห็นปฏิกิริยาน่ารักๆจากทงแฮที่ตอนนี้รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าบ้านทันที ทงแฮอยู่ที่บ้านนี้ได้เป็นเวลาเกือบ 2 เดือนแล้ว ความเศร้าสร้อยที่เกิดจากการเสียบุคคลอันเป็นที่รักก็เริ่มจางหายไปกับเวลา แต่ความรู้สึกของคิบอมที่มันเพิ่มเติมขึ้นไปกับเวลาล่ะ? คือความรู้สึกอะไรกัน
เขาชอบที่จะเห็นทงแฮยิ้ม
เขาชอบที่จะเห็นทงแฮหัวเราะ
เขาพยายามทุกอย่างที่จะทำให้พี่ชายของเขามีความสุข
และตอนนี้สิ่งที่เขากำลังพยายามอย่างมากก็คือ.......
พยายามหักห้ามใจไม่ให้รักทงแฮ......ทงแฮพี่ชายของเขาเอง
.
.
.
“พี่ครับ พี่ทงแฮ”
“นายจะเรียกฉันทำไมห๋า คิบอม ตกใจหมดเลย ฮู้ววว”ทงแฮยกมือขึ้นทาบอกด้วยอาการตกใจ สายตาที่เคยจับจ้องจากจอโทรทัศน์เบนกลับมาที่หน้าของคิบอม เจ้าของตักที่ตอนนี้ทงแฮใช้เป็นที่หนุนนอนดูหนังผีแทนหมอน
“พี่เคยมีความรักไหมครับ”คิบอมมองจ้องเข้าไปในนัยต์ตาของทงแฮ มือก็ทำหน้าที่ลูบกลุ่มผมสีดำที่ลื่นมือต่อไป
“ถามแปลกๆ ฉันก็ต้องเคยมีสิ”ทงแฮหันกลับไปดูโทรทัศน์ตามเดิม แต่ฉากที่เจ้าตัวหันกลับไปดันเป็นฉากที่มีสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ที่ทงแฮกลัวออกมาพอดี
มือของทงแฮคว้าเอาหมอนจะมาปิดหน้า แต่ไอ้หมอนเจ้ากรรมที่เจ้าตัวคว้ามาดันพลาดท่าไปโดนตาของคิบอมเข้า ทำเอาคิบอมถึงกับร้องลั่น
“โอ้ยยย!”
“คิบอม เป็นอะไรมากไหม”ทงแฮรีบลุกขึ้นมาด้วยตกใจ ทำให้หน้าผากของตัวเองไปเสยเข้ากับคางของคนที่เจ็บอยู่เข้าจังๆ
“โอ๊ย!!”คราวนี้ไม่ใช่คิบอมที่ร้องอยู่คนเดียว แต่เป็นทงแฮที่กุมหน้าผากของตัวเองอยู่ด้วย คนตัวเล็กมองหน้าคิบอมอย่างรู้สึกผิด แล้วรีบลุกขึ้นไปหาเครื่องมือที่จะมาปฐมพยาบาลให้กับอีกคนที่เจ็บมากกว่า
“คิบอมเจ็บมากไหม”ทงแฮพูดเสียงอ่อย ร่างบางนั่งลงข้างๆคิบอม แล้วใช้น้ำแข็งที่ห่อใส่ผ้าประคบให้กับคิบอมเบาๆ
“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ พี่ก็เจ็บเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”คิบอมลูบเบาๆตรงหน้าผากของทงแฮที่กระแทกเข้ากับคางของเขาเมื่อสักครู่ สายตายังคงจับจ้องไปที่ทงแฮที่กำลังจดจ่ออยู่กับการประคบคางของเขา
“ฉันขอโทษจริงๆนะ คิบอม ขอโทษจริงๆ”
“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ พี่นั่นแหละมัวแต่ประคบให้ผม หน้าผากตัวเองก็ได้ปูดพอดีหรอก”คิบอมแย่งเอาที่ประคบมาจากมือของทงแฮแล้วบรรจงประคบหน้าผากให้อีกคนอย่างแผ่วเบา
ทงแฮเงยหน้าขึ้นมองคิบอม สายตาของทั้งคู่ที่สบประสานกัน ทำให้ต่ายฝ่ายต่างยิ่งรู้สึกหวั่นไหว คิบอมที่อดทนต่อไปไม่ไหว สมองที่สั่งการให้หยุด แต่หัวใจกลับสั่งการให้ไปต่อ
ลมหายใจอุ่นๆของทงแฮที่คิบอมสัมผัสได้ ทำให้สติแตกกระเจิง อดใจไม่ไหวที่จะต้องแนบริมฝีปากของตัวเองลงไปที่กลีบปากนุ่มละมุนของทงแฮ ทงแฮได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ คิบอมละเลียดลิ้มลองอย่างแผ่วเบาและค่อยเป็นค่อยไป
ทงแฮหรี่ตาลงรับสัมผัสที่คิบอมเป็นคนมอบให้ มือทั้งสองเกาะไหล่คิบอมที่เป็นที่พักผิงไว้แน่น ก่อนที่จะเผยอปากรับเรียวลิ้นของคิบอมที่แทรกเข้ามา คิบอมขยับตัวเองเพื่อให้ใกล้กับทงแฮมากยิ่งขึ้น มือทั้งสองข้างโอบเอวของอีกคนไว้แล้วรวบเข้ามากอด ริมฝีปากที่ยังคงไม่ละจากยังคงทำหน้าที่เป็นสื่อที่สื่อถึงความนัยที่ทั้งสองคนมีให้กัน
“คิ..คิบอม เรามาไกลกันเกินไปแล้วนะ พอเถอะ”ทงแฮที่เรียกสติให้กลับเข้าตัวเองได้เอ่ยขึ้น น้ำหนักตัวของคนข้างบนที่ทาบทับลงมาและลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะเข้ากับซอกคอทำให้รู้สึกตัว
“พี่ครับ ผม ผม ขอโทษ ผมขอโทษที่รักพี่ครับ”คิบอมหยุดทุกการกระทำต่างๆของตัวเองลง แล้วซบลงไปที่ไหล่ของร่างข้างใต้
“คิบอม นาย......”ทงแฮรู้สึกตกใจถึงความเปียกชื้นจากหัวไหล่ ใบหน้าหวานเบี่ยงหน้าไปทางด้านข้างที่คิบอมซุกหน้าอยู่ มืออีกข้างถูกยกนำมาลูบศีรษะของคิบอมเบาๆ
“ผมมันเลว ผมมันชั่ว ผมทำให้พี่ต้องแปดเปื้อน”คิบอมพูดออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ทงแฮที่มีความรู้สึกเดียวกันเกิดขึ้นกับน้องชายก็ร้องไห้ออกมา หยดน้ำสีใสที่ไหลออกมาจากตา เสียงสะอื้นเบาๆของทงแฮทำให้คิบอมต้องผละจากหัวไหล่ของร่างบางออกมา มือหนาไล่เกลี่ยน้ำตาออกให้ทงแฮอย่างอ่อนโยน
“ถ้านายเลว ฉันก็เลวยิ่งกว่า ถ้านายชั่ว ฉันก็ชั่วยิ่งกว่า ทำเลยสิ คิบอม ทำฉันให้แปดเปื้อนด้วยมือของนายเอง”สายตาที่สะท้อนคำว่ารักออกมาไม่แตกต่างกันของทงแฮ ทำเอาสำนึกคิดความผิดชอบชั่วดีของคิบอมมีอันต้องสลายหายไป ในเมื่อความรู้สึก ความคิดตอนนี้มีเพียงแค่คำว่า รัก
รักที่มีให้กับทงแฮ
คิบอมบรรจงกดริมฝีปากลงไปกับหน้าผากของทงแฮที่ตอนนี้หลับตาปี๋ มือที่กำเสื้อของคิบอมไว้บ่งบอกอาการเกร็งของเจ้าตัวได้อย่างดี
“พี่ครับ ลืมตามองผมสิครับ”คิบอมไล้ไปที่เปลือกตาของทงแฮ ทำเอาทงแฮต้องลืมตาขึ้นมาอย่างเสียมิได้
“คิบอม ตอนนี้คนทั้งโลกคนเกลียดฉันแล้วละมั้ง”ทงแฮพูดแล้วยิ้มให้กับคิบอม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างที่ปะปนกัน
“แต่ผมรักพี่ ต่อให้แม้คนจะเกลียดพี่มากแค่ไหน แต่พี่ก็จะยังมีผม พี่ยังมีผมนะครับ”คิบอมจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายให้กับพี่ชายที่เขารัก
สายสัมพันธ์ที่ทั้งคู่ช่วยกันถักทอขึ้นมาไม่อาจจะหวนกลับคืนไปสู่คำว่าพี่ชายกับน้องชายได้อีกต่อไป
“งั้น นายก็เรียกชื่อฉันสิ คิบอม เรียกชื่อฉัน”
“ทงแฮ ผมรักทงแฮ”
.
.
.
.*------------------------------*
“คิบอม คิบอม คิบอม!!!”ทงแฮตะโกนเรียกคิบอมที่ยังคงเนียนกอดเอวไม่ปล่อย
“อะไรกัน พี่ครับ ทำไมต้องมาตะโกนใส่หูผมด้วยเนี่ย”คิบอมใช้นิ้วชี้อุดหูของตัวเองไว้ด้วยสีหน้าเหยเกกับเสียงตะโกนของทงแฮ
“นายเหม่ออะไรล่ะ คิดอะไรอยู่”
“เปล่าครับ แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ แค่นั้นเอง”คิบอมชักมือกลับแทบไม่ทัน เมื่อทงแฮตีไปที่มือของคิบอมที่เริ่มจะซุกซน
“เรื่องเก่าๆ เรื่องอะไรล่ะ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ”ทงแฮเอียงหูมาให้คิบอมอย่างน่ารัก ตั้งอกตั้งใจรอฟังเรื่องที่คิบอมจะเล่าอย่างเต็มที่
“ก็เรื่องของพี่นั่นแหละ”ทงแฮทำตาโตเมื่อได้ยินว่าอีกคนนึกถึงเรื่องตัวเอง ก่อนที่จะเริ่มโวยวายเมื่อคิบอมขยายความต่อ “ก็พี่แต่ก่อน ข๊าวขาว....โอ๊ย พี่ตีผมทำไมครับ”คิบอมหลบฝ่ามือของทงแฮเป็นพัลวัน
“นายมันไอ้เด็กลามก คิบอม ฉันไม่รอแล้ว รีบลงไปกินข้าวด้วย เดี๋ยวแม่จะรอ”ทงแฮหน้าตาบูดบึ้งกระทืบเท้าออกไปจากห้องของคิบอม แต่ไม่วายที่จะกลับเข้ามาแลบลิ้นให้กับเจ้าของห้องที่หัวเราะอย่างอารมณ์ดีกับกำไรที่ได้จากทงแฮ
*------------------------*
“พี่ทงแฮ สวัสดีครับ”
“อ้าว สวัสดีซีวอน”ทงแฮกล่าวทักทายเด็กรุ่นน้องเพื่อนสนิทของคิบอม ที่มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า เชว ซีวอน เด็กหนุ่มรูปหล่อ พ่อรวย แต่ไม่ยักมีใครจะสนใจสักคน
“สวัสดีพี่ฮยอคแจด้วยนะครับ”ซีวอนที่ทักทายหนึ่งในเป้าหมายของตัวเองเสร็จก็หันไปทักทายกับเพื่อนสนิทของทงแฮ ที่ตอนนี้เริ่มทำหน้าบอกบุญไม่รับตั้งแต่เขาเดินมา
“อืม สวัสดี ซีวอน คณะนายเลิกแล้วเหรอ ถึงได้มาขอส่วนบุญอยู่แถวนี้”คำทักทายที่อาบไปด้วยยาพิษของฮยอคแจทำเอาซีวอนเสียวสันหลังวาบ
“แหม พี่ฮยอคแจก็...คณะผมก็ต้องเลิกแล้วน่ะสิครับ เด็กเรียนอย่างผมจะโดดเรียนได้ยังไง จริงไหมครับพี่ทงแฮ”
“ไม่จริงอะ คิบอมบอกฉันว่านายโดดเรียนออกจะบ่อย”
คำพูดของทงแฮทำเอาซีวอนหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บ ได้แต่ส่งยิ้มไปให้รุ่นพี่ต่างคณะทั้งสองข้างที่กลั้นยิ้มให้กันและกันอย่างเต็มที่
“ว่าแต่ว่าคิบอม หายไปไหน ปกติมาพร้อมกันไม่ใช่เหรอ”ทงแฮชะเง้อมองหาคิบอมรอบๆแล้วตัดสินใจถามซีวอนเป็นดีที่สุด
“รายนั้น มีคนเรียกไปถามเรื่องเทคนิกการวาดรูปน่ะครับ เดี๋ยวก็คงตามมา ว่าแต่ว่า พี่ทงแฮพี่ยังไม่ใจอ่อนกับผมอีกเหรอ”ซีวอนทำหน้าอ้อนได้อย่างน่าถีบในความรู้สึกของทงแฮและฮยอคแจที่มองมาที่เด็กโข่ง
“ฉันมันเป้าหมายหมายเลข 2 ไม่ใช่เหรอ ซีวอน เป้าหมายหมายเลข 1 ของนายไปไหนล่ะ”
“เอาเวลาที่นายจะมาม่อเพื่อนฉัน ไปทำอะไรที่มันมีสาระกว่านี้ดีไหมซีวอน สงสารพ่อกับแม่ที่คลอดนายมาจริงๆเลย”คำพูดของฮยอคแจแทงใจของซีวอนเข้าอย่างจัง แต่จิ้งจกซีวอนก็สามารถปรับเปลี่ยนสีไปได้ทุกสถานการณ์อย่างหน้าด้าน
“พวกพี่ 2 คนไปกินข้าวกับผมไหมครับ ผมมีเงินเลี้ยงพวกพี่นะมื้อนี้”
“พี่กูก็มีเงินซื้อกินเองหว่ะ ซีวอน”คิบอมเดินหน้าตายเข้ามานั่งลงข้างๆทงแฮ ที่ส่งผ้าเช็ดหน้าให้คิบอมไปซับเหงื่ออย่างรู้ใจ ซีวอนได้แต่เขม่นมองคิบอมเพื่อนตัวดีที่หวงพี่ชายยิ่งกว่าชีวิต
“ขัดกูตลอดเลยนะมึง ไอ้เด็กติดพี่”ซีวอนได้แต่ชี้หน้าด่าคิบอมปาวๆ แต่คิบอมก็ยักไหล่ไม่สนใจกับท่าทีปัญญาอ่อนนั้น
“อยากมีพี่ให้อ้อนแบบกูใช่ไหมล่ะ”
“เอาพี่มึงมาให้กูยืมอ้อนบ้างสิ คิบอมน้า ยืมพี่ทงแฮมาอ้อนสักชั่วโมง”ทงแฮและฮยอคแจได้แต่นั่งขำกับบทสนทนาของเพื่อนรักทั้งสองคน
“เรื่องอะไรล่ะ ซีวอนกูว่ากูเห็นเป้าหมาย หมายเลข 7 ของมึงหว่ะ ตรงนู่น”ทุกคนหันไปตามทิศทางที่ซีวอนชี้ แล้วพบเข้ากับ คิม ฮีชอล หรือที่ใครหลายๆคนเรียกกันว่าเจ้าหญิงของคณะบัญชี ซีวอนมองตามฮีชอลแบบตาละห้อย
“ไม่เคยเห็นคนเหรอหว่ะ @#$%^*”คำหยาบหลากหลายคำที่ถูกพ่นออกมาจากปากฮีชอลทำเอาซีวอนถึงกับอึ้ง ก่อนที่จะรู้ถึงต้นเหตุที่ทำให้เจ้าหญิงเป้าหมาย หมายเลข 7 ของเขาไม่พอใจ
“ฮีชอล รอฉั๋นก๊อนน”เจ้าของสำเนียงเกาหลีแปร่งๆที่วิ่งตามฮีชอลมาแล้วคว้าฮีชอลเข้าไปกอดไว้ท่ามกลางไม่สนใจประชาชี ทำประดุจกับว่าโลกนี้มีเราแค่สองคนอย่างนั้นละ
“ฮันคยอง นายไม่รักฉันแล้วนายจะวิ่งตามฉันมาทำไม”ฮีชอลขืนตัวออกจากอ้อมกอดของฮันคยองที่ไม่ยอมปล่อยเขาสักที
“ใคร ใคร๊ บ๊อกว่าฉั๋นไม่ได้รั๊กนาย”
สายตา 3 คู่เบนกลับมาที่ซีวอนอีกครั้ง ฉากรักประทับใจหลายคนตรงหน้ากับเป็นฉากที่ประทับรอยร้าวที่มีอยู่มากมายของซีวอนให้มันซ้ำเดิมเข้าไปอีก
“เอาเหอะซีวอน เป็นหมายของนาย ยังมีอักหลายหมายเลขไม่ใช่เหรอ”ทงแฮตบบ่าของซีวอนเป็นเชิงปลอบใจ ด้วยความไวส่วนตัวของซีวอนเลยเนียน เนียนจะเข้าไปซบทงแฮแต่..แต่
“ถ้ามึงทำเนียนใส่พี่กูอีกครั้งละก็ มึง”คิบอมยิ้ม จับคอเสื้อของซีวอนไว้ได้ทันท่วงที มืออีกข้างก็กำหมัดไว้แน่น
“ซีวอน คนนั้นใช่เป้าหมาย หมายเลข 8 ของนายหรือเปล่า”ฮยอคแจชี้ไปที่เจ้าของร่างที่เต็มไปด้วยการแต่งกายที่มีแต่สีชมพู ลี ซองมิน น้องใหม่ไฟแรงที่มีแต่คนหมายปองในความน่ารัก
“ซองมิน~ ~”ซีวอนเพ้อไปเรียบร้อยแล้วกับความน่ารักของซองมิน สายตาของซีวอนมองซองมินที่เดินเข้ามาใกล้ๆอย่างชื่นชมปนหื่นกาม? ก่อนจะเพ้อไปอีกเมื่อเห็นซองมินมองมา
ซองมินหยุดอยู่ที่ข้างต้นไม้ มือเล็กๆล้วงเข้าไปในเป้ใบใหญ่แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเร่งรีบและร้อนรน ใบหน้าน่ารักถูกแต่งแต้มไปด้วยความหวาดกลัว
“คุณ..คุณตำรวจใช่ไหมครับ ตอนนี้มีคนกำลังจ้องจะทำร้ายผมอยู่ครับ คุณตำรวจช่วยผมด้วย ฮึก”
สายตาทั้ง 3 คู่เบนกลับมาที่ซีวอนอีกครั้ง ก่อนที่จะหัวเราะขึ้นพร้อมกันเหมือนนัดหมายกันเอาไว้ โดยเฉพาะทงแฮที่หัวเราะจนต้องระบายออกด้วยการตีโต๊ะที่นั่งอยู่หลายๆรอบ
“หน้ามึงหื่น จนเขากลัวเลยหว่ะซีวอน”คิบอมไม่สนใจที่จะปลอบเพื่อนตัวเองสักนิดเอ่ยขึ้นด้วยความขบขัน
“เป็นฉัน ฉันก็กลัวเหมือนกันแหละ”ฮยอคแจยังคงตอกย้ำซีวอนต่อไป แต่แล้วก็เหมือนว่าพระเจ้ายังเมตตาคุณชายตกยากอย่างซีวอนอยู่ เป้าหมาย หมายเลข 5 ของซีวอนก็เดินผ่านมาทันที จองซู รุ่นพี่ที่รักเด็กเป็นกิจวัตร
“แฟนเผลอแล้วเจอนะน้อง”จองซูขยิบตาให้ซีวอนอย่างยั่วยวนแล้วเดินจากไป พร้อมทั้งขโมยเอาหัวใจของซีวอนไปทั้งดวง
สายตาทั้ง 3 คู่เบนกลับมาที่ซีวอนอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าหล่อเหลาประดับไปด้วยรวมยิ้มแต่ ความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน
“ฮยอคแจ พี่จองซูคนนี้ก็เคยมาพูดแบบนี้กับฉันอะ”
“อะไรกันพี่ทงแฮ พี่ก็โดนเหมือนผมเหรอ แต่เรื่องนี้พี่ไม่เห็นเคยบอกผมนี่”คิบอมทำท่าฮึดฮัดใส่ทงแฮ
“นี่ พวกนายก็โดนเหมือนฉันเหรอ พี่จองซูเขาก็เคยเดินเข้ามาบอกฉันแบบนี้เหมือนกัน”
ซีวอนมองทั้ง 3 คนสลับกันไปมา พระเจ้าทำไมไม่เห็นใจคนหล่อๆ อย่างผมบ้างครับบ โธ่! สรุปพี่จองซู พี่ม่อไปได้หมดทุกคนเหมือนผมใช่ไหมครับ
“คิบอม ยืมพี่ทงแฮไปกอดปลอบใจตัวเองสักวันดิ”ซีวอนทำหน้าเศร้าหันนไปหาคิบอม ที่ตอนนี้เส้นกำลังยึกอยากเตะคน
“บ้านมึงดิ ไปหาคนอื่นไป วันนี้กูจะกลับบ้านแล้ว”
“โธ่เอ๊ย นี่มันพี่น้องท้องเดียวกัน หรือว่าพี่น้องท้องชนกันหว่ะ หวงจริงๆเลย”ซีวอนที่บ่นออกมาตามนิสัยล้อเล่นของเจ้าตัว แต่กลับทิ่มแทงเข้าไปในใจของคิบอมและทงแฮอย่างจัง คิบอมบีบมือเล็กๆนั้นจนแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการสั่นเทาของทงแฮ
ทงแฮบีบกระชับมือตอบกลับไป มือที่กอบกุมกันจนแน่น มือที่จะคอยประคับประคองกันไปตลอด มือที่ทั้ง 2 คนจะไม่มีวันปล่อยออกจากกัน
“ฮยอคแจ ซีวอน ฉันกับคิบอมกลับบ้านก่อนนะ”ทงแฮบอกลาเพื่อนของตัวเองและเพื่อนของน้องชายด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก คิบอมส่งยิ้มให้กับฮยอคแจเป็นการบอกลาแทนคำพูด แล้วตบหัวซีวอนเป็นการสั่งลาเหมือนกัน
“พี่ฮยอคแจ ~ ~ พี่เป็นเป้าหมาย หมายเลข 1 ของผมนะ ไม่คิดที่จะไปกินข้าวด้วยกันเหรอ”ซีวอนถามฮยอคแจด้วยสีหน้าอ้อน ยังไงๆเป้าหมาย หมายเลข 1 ของเขาก็คือ ฮยอคแจนี่ละ
“ไปตายซะ ซีวอน!”
“พี่ใจร้าย~”
*-----------------------------------------------*
คุณเคยได้ยินกันไหม ที่เขาบอกกันว่า ความลับไม่มีในโลก คุณเคยได้ยินคำนี้มาบ้างไหม? ความลับที่ไม่ว่าจะปิดบังแค่ไหน แต่สุดท้ายผลพวงของมันก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี แล้วความลับของคิบอมกับทงแฮจะมันจะเปิดขึ้นวันไหนกันนะ แล้วผลลัพธ์ของมันละ จะทำให้สองคนนี้เป็นอย่างไร~
“คิบอม ฉันกลัว”ทงแฮพูดขึ้นลอยๆ มือทั้งสองข้างที่กอดเข่าตัวเองไว้แน่น โทรทัศน์ถูกเปิดไว้ ไม่ได้ทำให้เกิดอาการรบกวนคนทั้งสองคนแต่อย่างใด
“ผมก็กลัว ผมกลัวว่าผม จะเสียพี่ไป”คิบอมเดินเข้าไปกอดทงแฮจากทางด้านหลัง แล้วเลื่อนมือของตัวเองไปกุมมือของทงแฮไว้
“สักวันถ้าไม่มีฉัน นายต้องอยู่ให้ได้นะคิบอม”ทงแฮกล่าวพร้อมทั้งน้ำตา วันนี้มันเป็นอะไรกันนะ ทำไมเขาถึงได้อ่อนแอแบบนี้
“พี่ครับ อย่าพูดอะไรแบบนี้สิ แล้วก็พี่เวลาร้องไห้น่ะดูไม่ได้เลยนะ”คิบอมแกล้งแหย่คนตรงหน้าหมายจะให้อารมณ์ดีขึ้น แต่ทงแฮกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม “พี่ครับ” คิบอมเอี่ยวหน้าไปเพื่อประทับจูบปลอบประโลมให้กับทงแฮ ริมฝีปากจูบซับน้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลยังคงทำหน้าที่ต่อไป
//แคร้งงง//
“ลูกทำอะไรกัน ลูกทำอะไรกัน!!”เสียงคำถามที่ดังขึ้นทำให้คิบอมและทงแฮผละออกจากกัน ยุนนาที่กลับจากที่ทำงานก่อนเวลาเอ่ยถามลูกชายของหล่อนทั้งสองคน แต่จากการเห็นได้ชัดเจนอย่างนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างไร ลูกชายในไส้ทั้งสองคนรักกัน
“ฉันถามว่าแกสองคนเป็นอะไรกัน แกสองคนเป็นพี่น้องแท้ๆนะทำอย่างนี้ได้ยังไง”แม่ที่เคยอ่อนโยนใจดี ในตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว
“แม่ครับ คือว่าผมรักเขา แม่ได้ยินไหม ผมรักทงแฮ”คิบอมตอบยุนนากลับไปด้วยจริงใจ ก็ในเมื่อแม่ถาม เขาก็จะตอบ
“อะไรนะ! รักกันงั้นเหรอ น่าสมเพช พี่กับน้องรักกัน มันผิด รู้ไหมว่ามันผิด”
“แม่ครับบ คือว่า”
“แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่นะทงแฮ แกมันน่าจะตายๆ ไปพร้อมพ่อแกซะ ถ้าไม่มีแก ถ้าไม่มีแก คิบอมคงไม่เป็นแบบนี้”ยุนนาเดินเข้าไปหาทงแฮบัดดนี้ใบหน้าหวานกำลังนองไปด้วยน้ำตา มือที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องประดับจับอะไรได้ก็โยนไปที่ทงแฮหมด ไปเว้นแม้แต่ที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำมาจากคริสตัล
“แม่พอเถอะครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็เพราะผม แม่เข้าใจไหมครับ”
“ไม่เข้าใจ เพราะ มันสิ เพราะมัน ไอ้เสนียดตัวนั้นต่างหาก ที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้”ยุนนาประคองกอดลูกชายเอาไว้ มือที่ว่างทั้งสองข้างจับรีโมทโทรทัศน์ได้ก็ปาไปที่ทงแฮทันที
ความรู้สึกในตอนนี้ของทงแฮคือเจ็บ เจ็บเจียนตาย ความเจ็บปวดของบาดแผลที่เกิดจากรีโมทเมื่อสักครู่ เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ
“แม่พอเถอะครับ”คิบอมคว้ามือทั้งสองข้างของยุนนาเอาไว้ก่อนที่จะทำร้ายทงแฮไปมากกว่านี้ คิบอมเหลือบตาไปมองทงแฮ ตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะของคนที่เขารัก
“แกจะให้ฉันพอเหรอ ได้! ทงแฮ แกออกจากบ้านฉันไปซะ สเนียดอย่างแกจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ที่บ้านนี้”
“ผมไม่ให้พี่เขาไปไหนทั้งนั้น”คิบอมประกาศเสียงกร้าวพร้อมเดินเข้าไปหาทงแฮก่อนที่จะโผเข้ากอดทงแฮไว้ กอดเพื่อปลอบ และ กอดเพื่อปกป้อง
“คิบอมอย่า อย่าทำอย่างนี้”ทงแฮส่ายหน้าไปมา มือถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาให้ตัวเองอย่างลวกๆ
“ขยะแขยง แค่นี้ฉันก็ขยะแขยงเต็มทนแล้ว คิบอมแม่บอกให้ปล่อยมัน ลูกได้ยินไหม”
“ผมไม่ปล่อย ยังไงผมก็จะไม่ปล่อย”คิบอมดึงดันที่จะกอดทงแฮอยู่แบบนั้น โดยที่ทงแฮได้แต่ขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่านั้น
“กรี๊ด คิบอม นี่แม่นะลูก ลูกทำแบบนี้กับแม่ได้ยังไง”ยุนนาร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะทน ลูกชายที่เลี้ยงดูมาคนเดียวตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา กลายเป็นคนใหม่ไปแล้ว
“แม่!!”คิบอมส่งเสียงเรียกแม่ของตัวเองแล้ววิ่งตามออกไป ทงแฮเห็นดังนั้นก็วิ่งออกไปด้วยอีกคน
“แม่ครับ”ถึงจะถูกสั่งห้ามเรียกผู้หญิงตรงหน้าว่าแม่อีก แต่ทงแฮก็ทำไม่ได้ มือเรียวยกทาบอกตัวเองด้วยความเหนื่อยหอบที่ต้องวิ่งออกมา
ยุนนายังคงวิ่งต่อไปตราบเท่าที่ยังมีกำลัง แต่ความโชคร้ายก็มาเยือน ด้วยอารามความรีบร้อนทำให้ยุนนาไม่ได้ใส่ใจที่จะใส่รองเท้าวิ่งออกมา ตะปูที่หล่นอยู่บนถนน แทรกผ่านอณูเนื้อของยุนนาเข้าไป สร้างความเจ็บปวดให้เป็นอย่างมาก เธอล้มลงเพื่อมองดูเท้าของตัวเอง แต่ แต่….
//โครมมมม//
“แม่!!!”เสียงคนสองคนที่ดังขึ้นอย่างตกใจกับภาพตรงหน้าในเวลาไล่เลี่ยกัน พอจะบอกสภาพของเหตุการณ์ได้ทันที คิบอมที่ยืนตัวสั่นราวกับมีคนมาเขย่าจากภายในแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่คนที่ได้สติดีที่สุดในเวลานี้คงจะเป็นทงแฮที่รีบโทรเรียกรถพยาบาลมาในที่เกิดเหตุ
“คิบอมทำใจดีๆไว้ นายต้องเข้มแข็งนะ”ทงแฮตบที่แก้มคิบอมๆเบาๆหลายครั้งเพื่อเป็นการเรียกสติ เสียงรถพยาบาลที่ดังขึ้นช่วยเรียกสติของคิบอมกลับมาได้เป็นอย่างดี
คิบอมและทงแฮต่างอาศัยขึ้นรถไปกับรถของโรงพยาบาล มือที่เกาะกุมกันแน่นไม่ยอมปล่อย ยังคงแสดงถึงตัวตนของอีกฝ่ายที่ยังอยู่ด้วยกัน แต่หลังจากนี้ต่อไปละ? มือของทั้งคู่จะเป็นอย่างไร
ร่างของยุนนาถูกนำส่งที่ห้องผ่าตัดเป็นการด่วน ส่วนทงแฮก็ถูกพยาบาลลากเข้าไปทำแผลที่เกิดจากการขว้างปาของยุนนา คิบอมที่นั่งหลับตาอย่างเหนื่อยล้ารู้สึกได้ถึงสัมผัสอันอ่อนโยนบริเวณแก้มทั้ง 2 ข้าง
“คิบอม เข้มแข็งไว้สิ”ทงแฮยิ้มให้น้องชายอย่างอ่อนโยน จนคนที่นั่งอยู่อดที่จะยิ้มตอบกลับไปไม่ได้
“ถ้ามีพี่อยู่ ผมก็เข้มแข็งขึ้นแล้วล่ะ”ทงแฮนั่งลงที่ข้างๆคิบอม มือเล็กจับมือของคิบอมไว้แน่น จับเอาไว้ ราวกับว่า จะมีอะไรบางอย่างหายไป
“พูดได้ซึ้งใจดี ให้รางวัลหน่อยละกัน”ทงแฮรั้งคอของคิบอมให้ก้มต่ำลงมา แล้วประทับริมฝีปากของตัวเองลงไป ดวงตาของคิบอมหรี่ลงแล้วตอบสนองสัมผัสนั้นด้วยความนุ่มละมุน ต่างจากอีกคนที่ยังคงมอง มองราวกับว่า จะย้ำเตือนภาพของอีกคนให้ชัดแน่น ติดตรึงเข้าไปข้างใน
จูบที่กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็รู้สึกดี จูบที่เต็มไปด้วยความรัก จูบที่ครั้งนี้เหมือนจะหวานกว่าทุกที ราวกับว่ามันจะเป็นจูบสุดท้าย.....
“ฉันจะกลับบ้านนะ หมอว่ายังไงก็ส่งข้อความบอกฉันด้วยละ ดูแลตัวเองดีดีนะ”ทงแฮบอกกับคิบอมที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกดีขึ้น คนตัวเล็กกอดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับน้ำตานองใบหน้าที่ซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครได้เห็น
.
.
.
.
//ปิ๊บบๆ//
เสียงข้อความเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของทงแฮเล่นเอาเจ้าของตกใจ มือบางกดอ่านข้อความที่ส่งมาให้แล้วได้แต่นึกถึงเจ้าของเบอร์นี้
**พี่ครับ แม่ปลอดภัยแล้วละครับ ผมยังรักพี่นะครับ**
.
.
.
.
“พี่ครับ พี่”คิบอมที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลในสภาพที่เรียกได้ว่าโทรมสุดๆเรียกหาทงแฮลั่นบ้าน คิบอมวกกลับเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วพบเข้ากับซองใส่จดหมายฉบับนึงที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือ แต่ไม่ได้สนใจอะไร ปากยังคงทำหน้าที่เรียกหาทงแฮต่อไป
“พี่ครับ ทงแฮ...ไปไหนของเขานะ หรือว่าจะยังไม่ตื่น”คิดได้ดังนั้นเท่าความคิด คิบอมก็วิ่งไปที่ห้องของทงแฮทันที มือหนาถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป แต่แล้วก็พบแต่ความว่างเปล่า คราวนี้คิบอมร้อนใจจบแทบบ้า
“ทงแฮ ทงแฮ ทงแฮ”เหมือนจะนึกอะไรได้ คิบอมรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง แล้วคว้าเอาซองจดหมายมาฉีก เปิดอ่านข้อความที่อยู่ในนั้น
คิบอม ขอโทษนะที่ฉันไม่อาจจะอยู่กับนายได้ ถึงแม้นายจะเข้มแข็งและสามารถปกป้องฉันได้เพียงใด แต่นายก็ยังต้องมีคนอื่นอีกที่ต้องปกป้องนะ รู้ไหม ฉันน่ะ เคยคิดว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันอยากจะแก้ไขเหตุการณ์ในอดีตหลายๆเรื่อง แต่ เรื่องที่ฉันไม่คิดที่จะแก้ไขเลย คือเรื่องที่ฉันได้เจอกับนายนะคิบอม นายเคยบอกฉันว่า นายอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน แต่ตอนนี้นายต้องอยู่ให้ได้นะ ถึงแม้ว่าข้างกายของนายจะไม่มีฉัน แต่จำเอาไว้เถอะว่าฉันจะอยู่กับนายทุกๆเวลา ฉันว่าพระเจ้าใจร้ายเนอะ ที่สร้างให้เรามาเป็นพี่น้องกัน แต่มาคิดอีกทีแล้วฉันก็อยากจะขอบคุณพระเจ้าอีกเช่นกันที่ทำให้ฉันได้พบกับนาย มันเป็นจดหมายที่วกวนมากที่สุดในโลกเลยใช่ไหมล่ะ ฉันไม่รู้ว่าจะถ่ายทอดความรู้สึกไหนให้นายรับรู้ เพราะความรู้สึกของฉันที่มีต่อนาย มันมากมายเหลือเกิน ฉันรักนายนะคิบอม
.............
.......................
..............
ร่างกายเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ หัวใจดูเหมือนจะเต้นช้าลงจนคล้ายกับว่าจะหยุดเต้น แต่น้ำตาที่มันไหลออกมาสินะ ที่ยังยืนยันได้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ชีวิตที่ไม่มีทงแฮอยู่ข้างกาย คิบอมเม้มริมฝีปากของตัวเองไว้แน่น สายตาจับจ้องไปที่กรอบรูปบนหัวเตียง ที่ภายในนั้นบรรจุรูปถ่ายของเขาและทงแฮไว้
“พี่ครับ ทั้งๆที่ผมรักพี่มากขนาดนี้ แต่ผมก็ปกป้องพี่ไม่ได้เลย”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
บ้านทรงยุโรปสีขาวสองชั้น ที่หน้าบ้านรายล้อมไปด้วยดอกไม้และต้นไม้นานาชนิดบ่งบอกถึงความเอาใจใส่ในการดูแลของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี ร่างบางที่ยืนอยู่หน้าริมรั้วกวาดสายตาเข้าไปอย่างจงใจสำรวจ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย
ใคร ใครกันนะที่บอกเขาว่า ความห่างไกลจะยิ่งทำให้ลืม แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่เลย ความห่างไกล ยิ่งทำให้เกิดความคิดถึงและโหยหาต่างหากละ
“นานแค่ไหนกันนะที่ไม่ได้มาที่นี่ เอ.. 4 หรือ 5 ปีหว่า”ทงแฮนับนิ้วอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะมาสะดุ้งตกใจเพราะเสียงเรียกของใครอีกคน ร่างบางหันควับไปที่ทิศทางตามต้นเสียง แล้วหันหน้าเดินหนีด้วยความตกใจ
“คุณครับเดียวก่อนครับ มีธุระอะไรกับเจ้าของบ้านหรือเปล่าครับ”ซีวอนที่ตั้งใจมาหาคิบอมที่บ้าน กลับเจอกับคนแปลกหน้าที่สวมหมวกปิดหน้าปิดตาแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามรถปิดบังความน่ารักที่แผ่ออกมาได้ สมองของซีวอนจึงประมวลผลว่าให้ออกวิ่งตามทันที
“เอ่อ ผมเห็นบ้านมันสวยเลยหยุดดูน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก”ทงแฮสาวเท้าของตัวเองให้เร็วขึ้น เพื่อพยายามที่จะหนีซีวอน ใบหน้าเรียวก้มลงเพื่อปิดบังหน้าของตัวเอง
“แต่ว่าคุณชื่ออะไรครับ ผมซีวอน”ซีวอนก็ยังพยายามที่จะก้าวเท้าเร็วๆเพื่อตามตื้อคนตรงหน้าต่อไป
ทงแฮที่เห็นท่าไม่ดี สองมือกุมกระเป๋าที่ถือมาของตัวเองไว้แน่น สองเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวให้ความร่วมมือกับสมองที่สั่งการเป็นอย่างดี ว่า วิ่ง
ซีวอนมองคนน่ารักของเขาไปจนลับสายตา ความรู้สึกบอกได้ว่าคุ้น คุ้นมากเหลือเกินแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน ซีวอนชะงักอยู่กับที่สายตาที่เหลือบมองไปเห็น ดอกกุหลาบสีขาวและสีแดงที่ชูช่อบนก้านที่ยาวเรียวถูกผูกติดกันด้วยริบบิ้นสีสวย ซีวอนหยิบขึ้นมาแล้วตัดสินใจที่จะเอากลับไปด้วย
**ปิ๊นนๆๆๆ**
เสียงบีบแตรรถยาวๆอย่างกวนตีนชาวบ้านที่มอบให้ซีวอนไม่ต้องให้เดาซีวอนก็รู้ว่าใครที่มันเป็นคนบีบใส่เขาแบบนี้!!
“มึงอยากตายนักเหรอ คิบอม”ซีวอนหันไปถามเสียงเข้มใส่คิบอมที่โผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างรถ
“มึงมาทำอะไรตรงนี้”คิบอมเลี่ยงไม่ตอบคำถามอันไร้สาระของซีวอน สายตาในแว่นกันแดดสีเข้มถูกส่งไปจับจ้องดอกไม้ที่อยู่ในมือของอีกคน
“วิ่งตามคนมาหว่ะ เขามาด้อมๆมองๆที่บ้านมึง พอกูไปถามเขาก็วิ่งหนี แถมทำดอกไม้ตกไว้อีก....เฮ้ยย ..คิบอม มึงทำอะไร”ซีวอนตกใจที่อยู่ดีๆ คิบอมก็มีท่าทีร้อนรนออกมาจากรถ กระชากดอกไม้ออกไปจากมือของอีกคน
“คนนั้นไปทางไหน กูถามว่าไปทางไหน!!”คิบอมออกตัววิ่งทันทีไปตามทิศทางที่ซีวอนชี้ไป สีหน้าร้อนรน ที่วิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย ปากก็พร่ำเรียกชื่อของคนๆนึง คนๆเดียวที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจลืม
ใบหน้าที่ผิดหวังเดินกลับมาที่รถอย่างเศร้าสร้อย แต่ภายใต้ความเศร้านั้นก็ยังมีความยินดีอยู่ พี่ครับพี่ยังสบายดีใช่ไหมครับ พี่ยังไม่ลืมผมสินะครับ
“มึงวิ่งไปตามควายที่ไหนมาห่ะ”ซีวอนที่กลายเป็นเด็กเฝ้ารถให้เพื่อน อดที่จะถามกัดไม่ได้ ก็ดูมันสิอยู่ดีๆก็หุนหันพลันแล่นออกไปแบบนั้น แถมยังเอาดอกไม้สวยๆไปอีก
“จะถามเพื่อ? ถึงกูไม่ต้องวิ่งไปตามควาย ควายมันก็อยู่แถวนี้แล้วละ”คิบอมเปิดประตูรถเข้าไปนั่งพักจากการอ่อนล้า
“มึงด่ากูเหรอ”ซีวอนหันไปหาเพื่อน มือกุมพวงมาลัยรถไว้แน่น
“กูคงชมมึงอยู่มั้ง ออกรถสิวะ”คิบอมหลับตาเพื่อเป็นการจบบทสนทนา มือทั้งสองข้างยังคงจับดอกกุหลาบสีขาวและสีแดงที่ถูกผูกติดกันไว้แน่น ก่อนที่จะจมดิ่งในห้วงอดีตอีกครั้ง
.
.
.
“พี่ครับ น้ำที่สั่งได้แล้วครับ”คิบอมที่อาสาไปซื้อน้ำให้กับทงแฮและฮยอคแจวางน้ำกระป๋อง ไว้ให้ตรงหน้าของคนทั้งสองที่กำลังมุ่งมั่นกับการจัดดอกไม้โดยพ่วงเอาซีวอนมาด้วยอีกคน
“โอ้โห พี่ทงแฮจัดดอกไม้เป็นด้วยเหรอครับ”ซีวอนทำตาโต แล้วรีบนั่งลงตรงข้ามกับทงแฮ
“เป็นสิ ก็ที่บ้านฉันเป็นร้านดอกไม้น่ะ”ทงแฮยังก้มหน้าก้มตาสอนฮยอคแจจัดดอกไม้ต่อไป คิบอมเหล่มองคนน่ารักตรงหน้าคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แต่ แต่ ไม่น่าจะมีตัวมารอย่างซีวอนมาด้วยเลย
“พี่ครับ แล้วอย่างผมเนี่ยเหมาะที่จะเป็นดอกไม้อะไรละครับ”ซีวอนท้าวคางมองอาหารตาทั้งทงแฮและฮยอคแจด้วยอาการตาเชื่อม
“อย่างมึงอะ ดอกไม้ทุกอย่างที่วางหน้าหลุมศพนั่นแหละ”คิบอมจิกซีวอนเข้าให้ รู้สึกหมั่นไส้ตงิดๆ จะจ้องทงแฮอะไรกันหนักหนา
“แต่ฉันว่า อย่างนายไม่เหมาะกับดอกไม้อะไรทั้งนั้นแหละ อย่าทำให้ดอกไม้ต้องมาหมดคุณค่าเพราะนายเลย”คำพูดของฮยอคแจเหมือนกับหมัดฮุคที่ปล่อยเข้าไปที่ท้องของซีวอนอย่างจัง
“พี่ฮยอคแจอ่า ~”
“พี่ครับ แล้วที่พี่กำลังจัดอยู่มันมีความหมายไหมครับ”คิบอมกระซิบถามที่ข้างหูของทงแฮ เมื่อเห็นคนรักกำลังจัดดอกกุหลาบสีขาวและสีแดงเข้าไว้ด้วยกัน
“นายจะรู้ไปทำไมห่ะ”มือเล็กๆตีเข้าที่มือของคนที่ฉวยโอกาสโอบเอวนั้น ใบหน้าที่กำลังเขิน คลี่ยิ้มออกมาเล็กๆ
“ก็อยากรู้นี่น่า บอกผมหน่อยนะ”คิบอมซบลงไปที่ไหล่ของอีกคน ทงแฮทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ใบหน้าที่ขึ้นสีทำเอาคิบอมอดใจไม่ไหว ต้องฝังจมูกลงไปที่แก้มใสแดงระเรื่อนั้นสักที ทงแฮหันมาค้อนขวับกับการกระทำที่ประเจิดประเจ้อนั้น
“ก็ดอกกุหลาบสีขาวและสีแดง ถ้ามันรวมอยู่ด้วยกัน จะหมายถึง สองเราเป็นหนึ่งเดียว ยังไงละ”
THE END
Talk
นี่มันคือฟิคอะไรกัน -*- น้ำเน่าเนอะ แถวย๊าวยาว
คิดพล๊อตเรื่องได้ตอนกำลังสอบเคมีละคะ - -* ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมถึงไม่ติดที่ไหนเลย
จะเศร้าก็ไม่เศร้า จะหัวเราะก็ไม่หัวเราะ
แต่ตั้งใจแต่งนะ ฝีมือยังไม่ถึงขั้น TA T แต่จะพยายามปรับปรุงไปเรื่อยๆคะ
ภาษาก็เน่าหนอน แต่จะฝึกแต่งต่อไป =W=
ขอบคุณ
เพื่อนบีม ที่อุตส่าห์เอาไปอ่าน และชั้นก็ติดขัดตรงฉากแปดเปื้อนมากเลยอ่ะแก
ชื่อเรื่องที่แกคิดมาขอไม่ใช้ "เรื่อง กุรักน้อง" มัน มันเป็นชื่อเรื่องที่ไร้รสนิยมมากกกกก คิคิ
พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน ><
edit @ 16 Dec 2007 14:37:04 by namxxx [kihae lover]
edit @ 16 Dec 2007 23:22:50 by namxxx [kihae lover]
เศร้า+ซึ้ง บางครั้งอ่านเรื่องที่จบแบบนี้แล้วก็อยากรู้เหมือนกันว่าต่อไปจะเป็นยังไง?
