HEART...Intro

Version : Kibum&Donghae, Kyuhyun&Sungmin

เสียงเพลงจากโทรศัพท์ที่ดังรบกวนมาเป็นเวลานานปลุกทงเเฮให้ตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์เจ้าปัญหาที่ส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

“โอ๊ย อะไรกันหนักหนาว่ะ ไม่เคยโทรศัพท์กันแล้วเหรอไง โทรมากวนอยู่ได้ รู้มั้ยคนจะหลับจะนอน เคยตายมั้ย!!!”ยังไม่ทันจะได้ดูว่าใครเป็นคนที่โทรเข้ามา ทงเเฮก็รัวคำด่าลงไปชุดใหญ่

“ไม่เคยโว้ย แต่ตอนนี้นายนั่นแหละจะตาย ทงเเฮ เพราะตอนนี้ อีก 10 นาทีก็จะเข้าเรียนแล้ว ถ้ายังไม่รีบลืมตาแล้วลุกออกมาจากที่นอน วันนี้นายต้องสายแน่ๆ”

“อะไรนะ อีก 10 นาที ทำไมเพิ่งโทรมาปลุกฉันว่ะ ฮยอคแจ ไอ้บ้าเอ๊ย ถ้าฉันไปไม่ทัน ฉันจะฆ่านายจริงด้วย”

“อะไร นี่ ฉันผิดเหรอ”ฮยอคแจถามกลับมาด้วยความงงๆ

“เออ”พูดสั้นๆได้ใจความ ทำเอาอีกคนต้องตั้งความถามกับทำเองในใจว่าผิดอะไร ก่อนที่จะกดวางโทรศัพท์ “ทงเเฮ ตาย ตายแน่ๆ อย่างนี้ก็ไม่ต้องอาบน้ำมันแล้ว”บ่นกับตัวเองแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนที่จะออกมาแต่งตัว “ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราไม่อาบน้ำ ฉีดน้ำหอมกลบเกลื่นไปแล้วกัน”ฉีกยิ้มอยู่หน้ากระจก เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยอีกที แล้วรีบวิ่งไปคว้ากล้องถ่ายรูปสุดที่รักและกระเป๋านักเรียนออกไป

*---------------------------------------*

“ตายๆ ไอ้คิบอมเอ๊ย ถ้าไปโรงเรียนไม่ทัน ต้องเสียเงินให้ไอ้คยูฮยอน ไม่ยอมเว้ย”คิบอมที่วิ่งกระหืดกระหอบหน้าตั้งมาโรงเรียนอย่างไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง “เอาว่ะ เงินสำคัญ ต้องรีบแล้ว!” คิบอมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะประตูที่กำลังจะปิด ทำให้คิบอมไม่สนใจเลยว่าตัวเองวิ่งไปชนใครล้มเข้า “เฮ้ย ประตูอย่าเพิ่งปิดสิว่ะ”พูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนที่ตัวเองชนเข้าเมื่อกี้ “ขอโทษนะ ฉันรีบ” พูดเสร็จคิบอมก็วิ่งออกไปทันทีโดยไม่สนใจว่าคนที่ล้มลงเพราะเขาเมื่อกี้เป็นอะไรหรือเปล่า

“ไง คิบอม หอบเหมือนหมาเลยนะนาย”คยูฮยอนที่เห็นเพื่อนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในโรงเรียนก็รีบทักเข้าทันที เป็นคำทักทายที่คิบอมเห็นเป็นสมควรอย่างยิ่งว่า น่าจะหาอะไรยัดปากเสียๆนั่นไว้แทน เอ่อ รองเท้าเขาก็ไม่ว่างซะนี่ - -*

“จะไม่รีบได้ไงล่ะ ถ้าฉันมาช้า ก็ต้องเสียเงินให้นายไป เรื่องนี้ไม่ยอมเว้ย”คิบอมยักคิ้วให้กับคยูฮยอนอย่างท้าทาย “เห็นมั้ยว่า ถึงฉันจะเพิ่งเข้ามาโรงเรียนนี้ครั้งแรก แต่ฉันก็มาทัน นายนั่นแหละ คยูฮยอนเอามาดีๆ เงินน่ะเงิน”แล้วแบมือกรีดนิ้วรอรับเงินจากคยูฮยอนเพื่อนซี้อย่างเต็มที่

“เอาไปเลยไป ฉันกะว่าจะเงินจากนายไปเลี้ยงไอติมฮยอคแจกับทงเเฮ สักหน่อย อดเลยๆ”คยูฮยอนอดที่จะบ่นอย่างเสียไม่ได้ แล้วรีบหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ของตัวเองให้คิบอม “อ่ะ เอาไปเลยไป”

“ฮาฮา คนอย่างคิบอมไม่มีคำว่าเสียหรอกโว้ย”คิบอมเอื้อมมือไปหยิบเงินจากคยูฮยอนที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนจะอยากกระโดดถีบเขาเต็มแก่ คิบอมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแต่ก็พบความว่างเปล่า แล้วเริ่มคลำๆตัวเอง จนคยูฮยอนงง

“ทำอะไรว่ะ คิบอม จะทำอะไรก็ไปในที่ลับตาคนหน่อยเถอะ ตรงนี้มันอุจาดตาว่ะ”

“ไอ้คยูฮยอน กระเป๋า กระเป๋าตังค์ฉันหายว่ะ”คิบอมร้องโวยวายออกมายกใหญ่ ก่อนที่จะรีบเทกระเป๋านักเรียนออกมาค้นดูเพื่อความแน่ใจ “ในนี้ก็ไม่มี ซวยแน่ๆเลย”

“คิบอม นายจะซวยกว่านี้นะ ถ้าไม่รีบไปรายงายตัวที่ห้องพักครู นายเพิ่งจะย้ายมาใหม่รีบไปที่ห้องพักครูก่อนไป๊ เดี๋ยวกระเป๋าตังค์ค่อยประกาศตามหาอีกทีก็ได้”คิบอมพยักหน้างึกงักแล้วเดินตามคยูฮยอนไป

“เอางั้น ก็ได้แค่เงินไม่เท่าไรเอง”

*----------------------------------------------*

“ใกล้ถึงแล้ว”ทงเเฮคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นประตูโรงเรียนยังไม่ปิด จึงค่อยๆผ่อนฝีเท้าลง แล้วเดินอย่างสบายใจไม่เร่งรีบ แต่แล้วก็มีคนราวกับว่ากำลังแข่งวิ่งควายวิ่งมาด้วยความเร็วสูงจากด้านหลัง

**พลั่กกกก**

“โอ๊ยย”ทงเเฮครางออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังนักเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายลงไปนั่งจุ๊มปุ๊กกับพื้น ใบหน้าเรียวเบนสายตาเงยขึ้นไปมองไอ้คนที่ชนเขาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย แต่ไอ้คนที่ชนเมื่อกี้มันคงไม่รู้สึกอะไรหรอก ในเมื่อ ไอ้คนนั่นแค่ปรายตามามอง บ่นพึมพำแล้ววิ่งจากไป เฮ้ยยย กลับมาก่อน - -

“ไอ้บ้าเอ๊ย จะรีบวิ่งไปสู่ทางสวรรค์หรือไงว่ะ หรือจะรีบวิ่งไปตามควายที่หายไปจากหัว ดีนะเว้ยที่กล้องฉันไม่เป็นอะไร ไม่งั้นฉันจะเผาพริกเผาเกลือแช่งแกแน่ๆ เฮงซวยชะมัด ไม่ช่วยอีก ไอ้คนไม่มีน้ำใจ ไอ้ ไอ้ ไอ้ โอ๊ยย”ทงเเฮไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาด่าได้อีก จึงได้แต่ตะโกนโหวกเหวกอย่างหงุดหงิด

“นั่นมันอะไรอ่ะ”สายตาที่ดีเกินมนุษย์ของทงเเฮประมวลข้อมูลที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะรีบวิ่งรี่เข้าไปหยิบมา “กระเป๋าสตางค์ หลุยซ์  ซะด้วย หรูชะมัด” ทงแฮพลิกกระเป๋าไปมาเพื่อสำรวจอย่างระมัดระวัง “เอาไงดีเนี่ย แม่เคยสอนว่า ไม่ควรเปิดของๆคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่อนุญาต”ยืนคิดไปคิดมา ทงแฮก็ยิ้มกว้าง แล้วรีบเดินไปหารุ่นน้องที่กำลังจะเดินเข้าโรงเรียน  “เอ่อ น้องครับ” ฉีกยิ้มกว้างเพื่อให้เหยื่อตกหลุมก่อน “ช่วยเปิดกระเป๋าตังค์ให้พี่หน่อยซิครับ พอดีมือพี่ไม่ว่าง” แล้วส่งยิ้มหวานไปให้อีกรอบ

“ครับๆ พี่ทงเเฮ เดี๋ยวผมเปิดให้”หยิบกระเป๋าสตางค์จากมือทงเเฮมาพร้อมจิตใจที่ล่องลอย แล้วเปิดกระเป๋าสตางค์ให้คนตรงหน้าที่ยังยิ้มไม่หุบ ก่อนที่จะส่งคืนด้วยมือที่สั่นเทา

“ขอบคุณนะครับ”ทงเเฮยิ้มกว้างอีกระลอก “อะฮ้า เราไม่ได้เป็นคนเปิดกระเป๋านี้เองนะ น้องคนนั้นต่างหากที่เปิด อืม ขอดูในกระเป๋าได้มั้ยนะ พ่อเคยบอกว่าแอบดูของคนอื่นไม่ดี แต่ถ้าไม่ดูแล้วจะรู้มั้ยล่ะว่ามันเป็นของใคร งั้นคงไม่ผิดหรอกที่จะเปิดดู”คิดว่าตัวเองถูกอย่างเสร็จสับ ก็ถือวิสาสะค้นกระเป๋าใบหรูนั้นทันที

“โห เงิน เงินเป็นฟ่อนเลย  รวยจริงๆเล๊ย คนอะไร ขอจิ๊กไปสัก 5 หมื่นวอนได้มั้ยเนี่ย ไหนๆ ไหนดูรูปสิ๊ ว่าใครทำตก”ทงเเฮยังคงยุกยิกๆเพื่อหารูปในกระเป๋า “เฮ้ย ไอ้นี่ ไอ้นี่มันไอ้คนที่ชนเราเมื่อกี้ โห ไอ้เศรษฐีวิ่งควายเอ๊ย”ทงเเฮมองรูปอย่างพิจารณา “อะไรกันเป็นรุ่นน้องเราหนึ่งปีงั้นเหรอ ชนแล้วหนีอย่างนี้มันไม่ดีนะน้อง  ไหนๆขอดูหน่อยสิว่าชื่ออะไร”ดงเฮยังคงค้นกระเป๋ายุกยิกต่อไป

*----------------------------------------------*

Talk

ยังจะมีคนหลงเข้ามาในบลอคเน่าๆแห่งนี้อีกมั้ย >< ลุ้นค่ะลุ้น

สรุปฟิคเรื่องนี้ก็ได้ทำออกมาเป็นเวอร์ชั่น คิบอม ทงแฮ แหะๆ ไม่มีอะไรแก้ตัวนอกจาก

ชอบคู่นี้ ^^ เพราะฉะนั้น คงไม่ได้อ่านฟิคเรื่องนี้ที่เป็นฉบับเรียวและน้องนางอีกแล้วล่ะคะ

เพราะต่อไปคงกลายเป็นเวอร์ชั่นของ คิเฮอย่างสมบูรณ์แบบ

แต่ไม่เคยลืมเรียวและน้องนางจริงๆนะ สาบานๆ

edit @ 19 Nov 2007 20:01:48 by namxxx

edit @ 19 Nov 2007 21:21:16 by namxxx

edit @ 4 Dec 2007 00:27:58 by namxxx

edit @ 6 Dec 2007 22:25:44 by namxxx [kihae lover]